Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Yuksel

Πάνε τώρα κάποια χρόνια από τότε που έκανα το διδακτορικό μου στο Λονδίνο και οι μνήμες είναι τυλιγμένες με την ομίχλη της νοσταλγίας που κρύβει τις ατέλειες και δείχνει τα πάντα λίγο θολά και όμορφα. Μερικές από τις πιο όμορφες μνήμες τις έχω από το Sedir. Το Sedir είναι ένα τούρκικο εστιατόριο στην περιοχή του Angel κοντά στο Σίτι του Λονδίνου. Αν το Σίτι το πρωί ξεχειλίζει από τις ομοιόμορφες σκληρές γραμμές των αγγλικών κουστουμιών το έιντζελ το βράδυ γεμίζει από ανθρώπους που νοσταλγούν ζεστότερα μέρη. Στις παμπ Αυστραλοί που αναπολούν το κολύμπι πάνω από τεράστιους καρχαρίες, ιταλικά εστιατόρια που αν μιλάς μόνο αγγλικά παραγγένεις λάθος, Άγγλοι με κοσμοπολίτικη διάθεση τρώνε γερμανικά λουκάνικα, τίκα μασάλα ή να προσπαθούν να δείξουν άνετοι με το να μοιράζονται  τάπας από το ίδιο πιάτο. Σε ένα δρόμο κάθετο στον κεντρικό βρίσκεται το Sedir που αυτοδιαφημίζεται στην ταμπέλα του ως μεσογειακή κουζίνα.
Το καλύτερο πιάτο του το Ισκεντέρ, πικάντικο γιαυρτλού αρνίσιο που το καταβροχθίζαμε με κόκκινο πολίτικο κρασί ή μπύρες Εφές Πίλσνερ. Η παρέα μου κυρίως Έλληνες, μεταπτυχιακοί φοιτητές στο Λονδίνο, ο Τζίμης που είναι τώρα καθηγητής στο Κίνγκστον. η Ερμίνα η πρώτη μου συγκάτοικος στο Λονδίνο, ο Μάνος από τα Εξάρχεια που μετά από μια δεκαετία στην Αγγλία εξακολουθούσε κάθε πρωί να πίνει καφέ ελληνικό και να καπίζει καρέλια. Σύντομα προστέθηκε στην παρέα και η Έλενα και ακόμα πιο σύντομα γίναμε ζευγάρι.
Το Sedir ήταν η πιο συχνή έξοδος μετά το πανεπιστήμιο, οι πιο πολύ είμαστε στο πανεπιστήμιο του Σίτι, ένα τέταρτο περπάτημα. Όταν οι τσέπες μας ήταν γεμάτες πίναμε κρασί και το τραπέζι ξεχείλισε από μεζέδες, άμα είμαστε στριμωγμένοι παραγγέλναμε μόνο τα κυρίως και μια μπύρα ο καθένας. Και τότε συνέβαινε το μαγικό στο τραπέζι να προσγειώνονταί πάλι μεζέδες που δεν είχαμε παραγγείλει. Κέρασμα από το μαγαζί έλεγε ο σερβιτόρος γελαστός ο οποίος ήταν πάντα ο ίδιος, μας είχε αναλάβει εργολαβικά. Φεύγοντας μια φορά του έδωσα το χέρι και του είπα το όνομά μου. "Εγώ είμαι ο Γιουκσέλ" μου αποκρίθηκε.
Την επόμενη φορά με χαιρέτησε με το όνομά μου και μου έδωσε συγχαρητήρια για κάποια επιτυχία του Παναθηναϊκού στο Τάμπιονς Λιγκ ,του απάντησα γελαστά ότι είμαι δυσαρεστημένος ως Ολυμπιακός αλλά του αναπέδωσα τα συχαρίκια για τη Γαλατά σαράι που εκείνη τη χρονιά έσκιζε. "Όμως εγώ είμαι Φενέρμπαχτσέ" είπε ο Γιουκσέλ και από τότε χάρη στο ποδόσφαιρο οι τυπικότητες πήγαν περίπατο.
Ο Γιουκσέλ όταν είχε χρόνο καθόταν στο τραπέζι μας φέρνοντας καζαν ντιπί και καφέ ψημένο με ροδόνερο σε μπρίκι, ξεδιπλώνοντας κομμάτια της ιστορίας του, πως έφυγε από την Τουρκία στα δεκαοχω του για να μην πάει φαντάρος και τον στείλουν να πολεμίσει τους ομοεθνείς του στο Κουρδιστάν, το γάμο του με μια σκοτσέζα που δεν κράτησε, την νοσταλγία που μεγάλωνε κάθε μέρα από αυτά τα δεκαοχτώ χρόνια που είχε στην Αγγλία και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω εκεί που τον περίμενε μια μάνα, δυο αδέλφια, ανίψια που δεν γνώριζε παρά μόνο τη φωνή τους στο τηλέφωνο και ένα στρατοδικείο για λιποταξία.
Τ' αφεντικά του μαγαζιού μου εξήγησαν  μια μέρα πως ανήκουν σε μια αίρεση του Ισλάμ με πολλά σοσιαλιστικά στοιχεία η οποία διώκεται στην Τουρκία, πως αρνούνται να πάνε σε τζαμιά, να πιστέψουν σε ιμάμηδες και πως ο Γιουκσέλ ανήκει στην ίδια αίρεση. Μόνο που αυτοί ήταν με την Μπεσίκτας, την πραγματική λαϊκή ομάδα της Πόλης.
Ο Γιουκσέλ ήταν ψηλός σαν νταγκλάρ που σημαίνει βουνό, μελαχρινός και αρρενωπός. Ένα διάστημα τα είχε με μια πιτσιρίκα σερβιτόρα από το Μποντρούμ που το όνομά της δεν το έμαθα ποτέ σωστά και τώρα το έχω ξεχάσει. Αρχίσαμε να βγαίνουμε ζευγάρια όταν είχε ρεπό και μας πήγαινε με το αυτοκίνητο του στην Γριν Λέινς μια περιοχή κοντά στο γήπεδο της Άρσεναλ όπου έμεναν κυρίως Τούρκοι, Κούρδοι και Κύπριοι και των δύο φυλών. Στον κεντρικό δρόμο τα μαγαζιά είχαν επιγραφές στα ελληνικά και στα τούρκικα, μανάβικα με ελληνικό λάδι, όσπρια και κρασί, φούρνοι με γλυκά που μύριζαν αληθινό βούτυρο και σιροπιαστά βγαλμένα από αραβικά παραμύθια. Συνήθως πηγαίναμε στο Ντιγιαρμπακίρ, ένα εστιατόριο ομώνυμο της πολύπαθης κουρδικής πόλης, που δεν σέρβιραν αλκοόλ αλλά το φαγητό ήταν εντελώς ανατολίτικο και καθόλου τουριστικό. Οι κουβέντες μας στρέφονταν γύρω από τις εικόνες της Πόλης όπως τις φύλαγε ο Γιουκσέλ, για τις κοινές συνήθειες, για τη ζωή στις δύο χώρες την τόσο διαφορετική από τη ζωή στην Αγγλία.
Ένα βράδυ, περνόντας έξω από το Σεντίρ, μπήκα να πω μα καλησπέρα. Ο Γιουκσέλ πνίγονταν στη δουλειά αλλά τα μούτρα του έλαμπαν σαν φεγγάρι στα νερά του Βόσπορου. Πάρε την Έλενα κι ελάτε την ώρα που κλείνουμε, κατά τις δώδεκα μου είπε. Όταν πήγαμε, είχαν κλείσει τα φώτα της σάλας και οι μάγειρες, οι σερβιτόροι και τα αφεντικά τσιμπολογούσαν και πίνανε χαλαροί στον προθάλαμο της κουζίνας. Κάτσαμε και μας βάλανε κρασί. Ένας κοντούλης που δεν τον είχα ξαναδεί μας χαιρέτησε με ζωηρές χειραψίες, κωμικές χειρονομίες και μια γλώσσα ροδάνι στα τούρκικα. "Ο ξάδελφός μου", είπε ο Γιουκσέλ, "πάμφτωχος, έφυγε από την Ισταμπούλ για την Κύπρο αλλά και κει δεν έβρισκε μόνιμη δουλείά και τώρα ήρθε σε μένα". Ο ξάδελφος, που δε μιλούσε γρι αγγλικά, κούναγε κωμικά το κεφάλι επιβεβαιώνοντας τα λεγόμενα του φίλου μου.
"Γιορτάζουμε τον ερχομό του ξαδέλφου;" ρώτησα.
"Όχι, το βρεταννικό μου διαβατήριο, εγκρίθηκε και την άλλη βδομάδα φεύγω για δεκαπέντε μέρες στην Ισταμπούλ, πείτε μου τί θέλετε να σας φέρω!"
Εκείνο το βράδυ ξημερώσαμε στο μαγαζί με τα φώτα κλειστά, με μεζέδες και κρασί, με ιστορίες προσωπικές, με συγκίνηση και αγάπη. Όταν τέλειωσαν τα περισσεύματα της κουζίνας ο ξάδελφος σαν ελατήριο πετάχτηκε στη γειτονιά και έφερε πατάτες τηγανητές από κάποιο διανυκτερεύον fish 'n chips ενώ ολοένα ξετρύπωνε από την κουζίνα ξηρούς καρπούς και αποξηραμένα βερύκοκα. Μην μπορώντας να μας μιλήσει, μας χτύπαγε φιλικά τα χέρια και μας χαμογελούσε. Κατά τις πέντε το πρωί φιληθήκαμε και χωριστήκαμε.
Από τότε η ζωή του Γιουκσέλ άλλαξε. Τα ταξίδια στην Τουρκία αυξήθηκαν και μαζί τα σχέδια του για την επιστροφή. Σε λίγο καιρό γυρίσαμε στην Ελλάδα. Τα πρώτα χρόνια πηγαίναμε στην Αγγλία συχνά και πάντα επισκεπτόμασταν το Σεντίρ. Όμως ήδη από την πρώτη φορά ο Γιουκσέλ δεν ήταν εκεί. Είχε γυρίσει στην Πόλη. Πήρα το τηλέφωνό του από τα αφεντικά και άφησα το δικό μου. Κάποια φορά τον πήρα και το σήκωσε μια γυναίκα που δε μιλούσε αγγλικά. Έπιασα τη λέξη Άνα που εμείς μπροστά της βάζουμε ένα Μ. Πέρισυ ξαφνικά με πήρα στο κινητό μου ενώ οδηγούσα! Δε μας είχε ξεχάσει, οι δουλειές του πηγαίναν καλά και έπρεπε να τον επισκεφτούμε κι αυτός το ίδιο εμάς. Μείναμε στις υποσχέσεις.
Ο Γιουκσέλ είναι ένας όμορφος άντρας με παιδική καρδιά και ωραίο χαμόγελο, χουβαρντάς και πρόσχαρος, λαϊκός παραδοσιακός και ιππότης. Κι άλλοι τούρκοι που γνώριζα έμοιαζαν στον Γιουκσέλ αλλά από κανένα δεν άκουσα τα λόγια που είπε ο Γιουκσέλ το βράδυ που γιορτάζαμε το διαβατήριό του: "Τους Έλληνες τους αγαπώ γιατί τους νιώθω. Ότι έχουμε σαν παράδοση είναι ελληνικό και τουρκικό ταυτόχρονα και δε μπορεί κανείς να τα χωρίσει. Όποιος Τούρκος δεν αγαπάει την Ελλάδα δεν αγαπάει ούτε την Τουρκία."
Εγώ δεν ξέρω αν αγαπώ την Τουρκία αλλά σίγουρα αγαπώ τους ανθρώπους της. Στην πλειοψηφία τους φτωχοί αλλά γελαστοί και καλόκαρδοι. Φανταζομαι μια μέρα τον εαυτό μου σε ένα καφενείο στο Βόσπορο. Κι ο καφές να μυρίζει ροδόνερο, το καζάν ντιπί βούτυρο και δίπλα μου ο Γιουκσέλ. Να κοιτάμε τα πλοία αμίλητοι σαν δυο φίλοι που δεν έχουν κάτι να πουν γιατί από καιρό τα έχουν πει όλα!
_______________________________________________________

Υ.Γ.: Αυτή την ώρα του εθνικιστικού παροξυσμού, του ρατσισμού και του μίσους η ανάμνηση του Γιουκσέλ με γεμίζει θλίψη για όσα ακούω τριγύρω μου για το άσυλο και τους μετανάστες

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Στο βυθό ο πορδές μοιάζουν να 'ναι βροντές

Από τη μια μετανάστες που δεν έπρεπε να είναι εδώ. Δε τους καλέσαμε απλώς τους βομβαρδίσαμε κι αυτοί το παρεξήγησαν. Από την άλλη το άνομο άσυλο, το απαραβίαστο, το ταμπού. Κάπου εκεί κι η τιβί με τα πρετεντεράκια να ωρύονται και ο πρόεδρος των γαδαγράφων να κόπτονται για το πανεπιστήμιο επικουρούμενοι από τους τρόφιμους του απαραβίαστου ασύλου, τους βολευτές. Το μόνο λειτουργικό άσυλο στην ελλάδα είνα το βολευτικό, σε αυτό αναφέρομαι παραπάνω, πανεπιστημιακό δεν υπάρχει, εδώ και χρόνια (το '85 στο Χημείο, το '95 στο Πολυτεχνείο οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις καταπάτησης). Ο πρύτανης του πανεπιστημίου κάλεσε την αστυνομία, αύριο θα εισβάλουν στην νομική, αν όχι αύριο μεθαύριο. Θα είναι μια νίκη της δημοκρατίας και του πανεπιστημιακού ασύλου. Άλλωστε και τα τανκς το 1973 το πανεπιστημιακό άσυλο υπερασπίζονταν στο οποίο είχαν παρεισφρείσει προβοκάτορες. Ρωτήστε το κκε αν αμφιβάλλετε, έχουν και ντοκουμέντα.

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Ο Δημήτρης σε ευδαιμονιώδη φόρμα!

Ο Στάλιν δικαιώνεται από το παράθυρο. Οι επίγονοι της σοσιαλιστικής διεθνούς (σόδη, για τους φίλους) που ίδρυσε ο Τρότσκυ είναι αναρχικοί. Πίσω από τις μετριοπαθείς διακυρήξεις για τρίτους δρόμους και ρομαντικά μονοπάτια εξυφαίνεται ένα σχέδιο για την μετάβαση στην αταξική κοινωνία μέσα από τεχνητές κρίσεις που επίλεκτα μέλη της σόδη εφαρμόζουν στις χώρες που κυβερνούν. Οι λαοί ξεσηκώνονται, ανατρέπουν κυβερνήσεις και η αναρχία εξαπλώνεται. Πρώτος διδάξας ο σύντροφος μπεν-άλη-αποδ-ωφ-υγαν-κι-αλη. Δεν είναι τυχαίο που πρόεδρος της σοδη είναι ο GAP, o γιος δηλαδή του ΑΓΠ που κατάστρωσε το σχέδιο με τον αραφάτ. Το ίδιο σχέδιο εφαρμόζει και στην ελλάδα ο GAP αλλά δεν έχει την ίδια επιτυχία γιατί ο λαός δεν ξεσηκώνεται ότι και να κάνει. Έχει και την ατυχία να μην τον καταλαβαίνουν οι υπουργοί του λόγω γλωσσικού ιδιώματος και να πρέπει να τα εξηγεί όλα με ταινίες που προβάλει στο σινέ μαξίμου.


Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Ευδαίμων και αν-Τειρεσίας

Τον Δημήτρη Ευδαίμονα δεν τον ξέρω πολύ καιρό αλλά αρκετό για να διαπιστώσω πόσο ταλαντούχος είναι, πόσο δημιουργικός και ευφάνταστος. Μια φορά στο σχολείο (τον περασμένο αιώνα) είχα λύσει μια δύσκολη άσκηση φυσικής στον πίνακα. Περιμένοντας ένα καλό λόγο από τον καθηγητή τον άκουσα να λέει "Ελπίζω να μη δώσεις για Αρχιτεκτονική!" Συνεπακόλουθα όταν αναγνωρίζω σε κάποιον το χέρι του έχει ξεχωριστή σημασία γιατί είναι κάτι που υπερβαίνει την ζήλια μου. Σαν να αναγνωρίζει ο GAP έναν ρήτορα ή ο θόβαρος έναν αθλητή, ή ο τηλέπαθος έναν ποιητή, ή ο κουβέλης έναν αριστερό, ή ... τέλοσπάντων ο Δημήτρης ανέλαβε να σχεδιάσει μερικές ιδέες μου για γελοιογραφίες, ξεπερνώντας κατά πολύ αυτό που φανταζόμουν. Μερικά από αυτά τα σκίτσα θα αναρτώνται εδώ μέχρι να βρουν δικό τους χώρο. Δημήτρη σε ευχαριστώ!



Υ.Γ.1: Τα σχόλιά σας θα μας είναι χρήσιμα, μην φοβηθείτε να γράψετε την αλήθεια, αν δε μας αρέσει θα την αγνοήσουμε
Υ.Γ.2: Έπεται συνέχεια, το νου σας.

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Συνήλθε το υπνουργικό συμβούλιο

Ο GAP τάραξε πάλι τα πολιτικά νερά της χώρας συγκαλώντας το υπουργικό συμβούλιο. Στην αρχή πρόβαλε στους υπνουργούς την ομιλία ενός αμερικάνου καθηγητή περί ακαδημαϊκής εκπαίδευσης αλλά η προβολή διαπόπηκε στη μέση από ένα ρέψιμο του θόβαρου πάγκαλου ο οποίος με την ευκαιρία είπε:
Πρόεδρε κοψ' τις μαλακίες και δείξε κάτι πιο ενδιαφέρον, κοιμηθήκαμε εδώ μέσα.
Ο GAP τα έχασε και κοίταξε να βρει ένα βλέμμα συμπαράστασης μέσα στην αίθουσα. Κανείς δεν προσφέρθηκε. Σκέφτηκε τότε τον τηλέπαθο χατήρη που είναι ευαίσθητος ως ποιητής και ως άνθρωπος και τον ρώτησε την γνώμη του. Τότε αυτός σηκώθηκε όρθιος και κοιτάζοντας τους συντρόφους του με φωνή βαριά απήγγειλε:

"Μέσα μου υπάρχει
ένας κύκνος
και μια ωραία γαλάζια λίμνη.
Ο κύκνος
μου επιτρέπει να ζω
πάνω από τη λάσπη του βυθού
της ωραίας
της γαλάζιας
λίμνης."

Ναι αναφωνήσαν όλοι με μια φωνή, τη "γαλάζια λίμνη" να δούμε!

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Κάγκελα παντού!

Να φράξουμε όλη τη χώρα, να μη μπαίνει κανείς είναι η μόνη λύση να σωθεί το Έθνος!

Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τα αστεία, οι στιγμές είναι κρίσιμες! Ο Αν-Τειρεσίας αντιλαμβανόμενος της ιστορικής του ευθύνης απένταντι στο έθνος, τον ελληνισμό και την ορθοδοξία παίρνει θέση υπέρ του φράγματος του έβρου και προτείνει να οχυρωθεί όλη τη χώρα για τους παρακάτω λογους:

1. Αν το είχαμε πράξει νωρίτερα κάτι τύποι σαν τους καραμάν -αλή-δες  και τους καρα(=μαύρο στα τούρκικα)τζαφέρ-ηδες δεν θα είχαν περάσει τα σύνορα
2. Αν υπήρχε στα βόρεια τείχος ο Μινέικο δεν θα ερχόταν στην ελλάδα, ο παππούς του GAP (το γνωστό χούφταλο της δημοκρατίας) δε θα κουτούπωνε την κόρη του και το παπανδρέικο δε θα υπήρχε όπως το ξέρουμε σήμερα
3. Εκατομμύρια άνθρωποι που αναζητούν μια καλύτερη τύχη στη ζωή δε θα κατέληγαν στην ελλάδα. Είναι πραγματικά τραγικό να σου βομβαρδίζουν τη χώρα, να σκοτώνουν τους δικούς σου, να γλιτώνεις από τύχη, να περπατάς μήνες, να περνάς θάλασσες και ναρκοπέδια και να καταλήγεις σε ένα μπουρδέλο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν καλύτερη μοίρα.
4. Η γερμανία έχτισε τείχη στο Βερολίνο και σήμερα είναι η ισχυρότερη χώρα στην ευρώπη. Το ισραήλ έχτισε τείχη και έγινε η ισχυρότερη χώρα στη μέση ανατολή. Η κίνα, η ισχυρότερη χώρα στην ασία και ίσως στο κόσμο, έχει το σινικό τοίχος που φαίνεται κι από το φεγγάρι, μήπως είναι η ώρα μας να γίνουμε ισχυροί;
5. Αν φράξουμε τη χώρα από παντού ενώ ο GAP λείπει, δε θα ξαναγυρίσει!
(αυτό το τείχος δε το διαπερνά τίποτα)

Υ.Γ.: δεν είχα δε το video-clip αλλά είναι ότι καλύτερο, αντάξιο του τραγουδιού! Ευχαρισω τον φίλο deva στο tvxs που έβαλε το σύνδεσμο. απολαύστε υπεύθυνα: 

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Κάτω τα χέρια από τον πάγκαλο, λερώνει

-καλή χρονιά κοπρίτες!
Η καλή μέρα λένε πως φαίνεται από το πρωί, ο κακός ο χρόνος από την αρχή και ο πάγκαλος από παντού. Ακόμα και να μπορούσε να χωρέσει σε ένα μέρος που να μην τον πιάνει τον μάτι δε μπορεί να κρατήσει το στόμα κλειστό. Ή θα τρώει ή θα μιλάει. Πραγματικά δεν ξέρω ποιο είναι πιο αηδιαστικό. Ίσως όμως να τον αδικώ λιγάκι γιατί τον ζηλεύω. Ο θόβαρος είναι το μεγάλο αστερι της κυβέρνησης του GAP. Ο άνθρωπος υπεράνω νόμου και λογικής. Ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού. Ας δούμε το γιατί.
Ο θόβαρος έχει κάνει την αποτυχία επιτυχημένο δόγμα. Είναι ο άνθρωπος που παρέδωσε τον Οτσαλάν στις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, που τα έβαλε για λίγες μέρες με τη γερμανία και μετά ζήταγε συγγνώμη και το πιο εκπληκτικό ότι έκανε τον αβραμόπουλο αρχικά διάσημο και μετά δήμαρχο! Παρόλα αυτά εξακολουθεί και σαρώνει σε σταυρούς ενώ είναι πάντα σε θέσης εξουσίας. Βέβαια έχουμε και εμείς μερίδιο σε αυτή την παράσταση. Ο θόβαρος δεν θα ήταν τίποτα χωρίς τους κοπρίτες που τον ψηφίζουνε.
Βέβαια όποιος τρώει διαρκώς ξεχειλώνει κι όποιος μιλάει πολύ ή λέει μαλακίες ή παρεξηγείται. Και αν το πλάνο του θόβαρου δεν χωράει ούτε σε σαραντάρα τιβί, θέλω να πιστεύω πως ότι λέει δεν το πιάνουμε σωστά. Όπως για τους κοπρίτες. δεν ήθελε να θίξει τους πολίτες αλλά να δηλώσει πόσο κοντά τους νοιώθει για δύο λόγους. Πρώτα από όλα ο ίδιος στη χώνεψή του μπορεί να κοπρίσει ένα περιβόλι και δεύτερον όπως ο θεούλης έστειλε το γιό του το μονγενή ανάμεσα στους ανθρώπους έτσι κι ο πάγκαλος έστειλε την κόρη του κοντά στους κοινούς κοπρίτες. Αφού λοιπόν την διόρισε στο κυνοβούλιο στη συνέχεια την μεεταξε στη λυρική που πλέον έχει τρεις απλήρωτους βιολιστές και μία χρυσοπληρωμένη χαζοβιόλα. Η μεγαλοσύνη του θόβαρου είναι ότι δε ζήτησε από την κόρη του να τον ψηφίσει για να τη διορίσει.
Ο φθόνος για το μεγαλείο του θόβαρου προκάλεσε εκστρατεία σπίλωσης στα ΜΜΕ από τα οποία είναι γενικώς αποκλεισμένος. Σύμφωνα με χαλκευμένα δημοσιεύματα πέρασε την πρωτοχρονιά του βασιλικά στο κινγκ τζορτζ κλπ, κλπ. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Το απόγευμα της παραμονής ο θόβαρος έπινε το συνηθισμένο του ουισκάκι στο γκραν βρετάν όταν πέρασε από μπροστά ο σηφουνάκης. Από το παράθυρο είδε ο θοβαρο, ή μάλλον καλύτερα ένα βουνό από φυστίκια σε μια σαλατιέρα με τα οποία ο αντι-GAP συνόδευε το ποτάκι του. Τότε ο σύντροφος σηφουνάκης βλέποντάς τον μόνο τον προσκάλεσε στο ξενοδοχείο της γυναίκας του το κινγκ τζορτζ που στα χρόνια του σοσιαλισμού που ζούμε λέγεται πλέον κινγκ GAP. θόβαρος δεν μπόρεσε να αρνηθεί την πρόσκληση του συντρόφου του και μετακινήθηκε στο διπλανό κτήριο. Έφυγε από το γραν βρετανν στις 7 το απόγευμα και έφτασε στο κινγκ τζορτζ κάθιδρος στις 9 το βράδυ. Εκεί ο σεφ έβαλε τα δυνατά του για να ικανοποιείσει τα σοσιαλιστικά αφεντικά του (καθώς οι εργαζόμενοι λατρεύουν τα σοσιαλιστικά αφεντικά) και τους σερβίριζε δίσκους με αστακούς, χαβιάρια και καβούρια που ο θόβαρος τα εξαφάνιζε σα στραγάλια. Αφού λοιπόν τσίμπαγαν κάνα δίωρο και βάλε ο θόβαρος ένοιωσε σουβλιές στο στομάχι. Μάλλον τον είχαν πειράζει τα απογευματινά φυστίκια, κι όταν έγινε η αλλαγή του χρόνου άρχισε ν' αμολάει βροντερές πορδές που καλύπτονταν ηχητικά από τα βεγγαλικά του κακλαμάνη (τα τελευταία του) και το τραγούδι των συντρόφων που αντηχούσε στο ξενοδοχείο "πάει ο παλιός ο χρόνος, και του χρόνου σπίτια μας" Έτσι ζήτησε να αποχωρήσει, δηλαδή να πάει στο αποχωρητήριο κι επειδή τα κοινά μπάνια δεν τον χωρούν να περάσει του παραχώρησε ο σηφουνάκης την προεδρική σουίτα που οι πόρτες κάθε δωματίου είναι σα μπαλκονόπορτες. Αύτη είναι η πλήρης αλήθεια με το χέρι στην καρδιά, από πρώτο χέρι καθώς το καλύτερο σας το κράτησα για το τέλος. Ήμουν κι εγώ στο κινγκ-τζορτζ! Μάλιστα ζήτησα από τον θόβαρο να τον τραβήξω και μία φωτογραφία για να θυμόμαστε την υπέροχη βραδιά!