Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Τα γένια του Πολυτεχνείου

Πρώτη φορά πήγα στο Πολυτεχνείο το 1982. Νοέμβρη φυσικά και ο πατέρας μου να με κρατά στο χέρι για να μη χάσει μέσα στην κοσμοσυρροή. Τα μεγάφωνα ανακοινώναν καταθέσεις στεφάνων και αναζητούσαν γιατρούς γιατί πολλοί λιποθυμούσαν από το στρίμωγμα. Ο πατέρας μου αγόρασε φωτογραφίες ασπρόμαυρες που θα έδειχνα με πολύ περηφάνια την άλλη μέρα στο σχολείο και μου διηγούνταν την ιστορία εκείνης της νύχτας. Μου έλεγε ακόμα για τους θείους μου που ήταν στο Πολυτεχνείο και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Οι θείοι μου ήταν ακόμα νέοι κι έρχονταν να με πάρουν βόλτα με τη μηχανή τους. Είχαν μία σουζούκι από κοινού, μακρυά μαλλιά και μουστάκι. Στο πολυτεχνείο δεν ήταν πολλοί με μουστάκια και γένια, αυτό ήταν μόδα της μεταπολίτευσης. Η αντίδραση στην καταπίεση άργησε αλλά ήρθε δυναμικά με τη μεταπολίτευση. Οι κουρείς περάσανε δύσκολες μέρες, (οι χατζιδακικοί δυσκολότερες νύχτες με το Θεοδωράκη να ακούγεται από κάθε ανοικτό παράθυρο) και η ζιλέτ παραλίγο να έκλεινε την αντιπροσωπία της. Μέχρι και ο χαζωνάκης ο σαχλαμαράς επαναστάτησε κι άφησε δυο δάκτυλα φαβορίτες.
Σύμφωνα με τη σχολική χημεία οι τρίχες έχουν μια χαρακτηριστική οσμή όταν καίγονται, την (κρατηθείτε) "χαρακτηριστική οσμή της καιόμενης τριχός", αυτό ήταν επιστημονική γνώση στα μαθητικά μου χρόνια κι αυτός που το έγραψε έφαγε με χρυσά κουτάλια από τον κρατικό προϋπολογισμό ακριβώς επειδή το μοιράστηκε μαζί μας. Αυτό όμως που δε μάθαμε στο σχολείο για τις τρίχες είναι ότι αν παραμακρύνουν μπερδεύονται. Έτσι τα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση οι "αντιστασιακοί" αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο. Λίγο μακρύ μαλλί, παντελόνι καμπάνα, φαβορίτα και μουστάκι ή γένια και γινόσουν εφάμιλλος του Παναγούλη.
Σε λίγα χρόνια οι μακρυμάλληδες γίναν τόσοι πολλοί που ήρθαν στα πράγματα συγκροτώντας τη "μεγάλη δημοκρατική παράταξη". Το ΜαΣοΚ. Κουτσοί στραβοί στον άγιο παντελεήμονα: παλιοί αναγεννημένοι κεντρώοι, μπον βιβέρ της "αντίστασης εξωτερικού" στιλ άκη, κατά φαντασίαν επαναστάτες της μεταπολίτευσης, παραπλανηθέντες αριστεροί. Μαζί και οι θείοι που κουρεύτηκαν αλλά κρατήσαν το μουστάκι σουβενίρ της νιότης.
Και εγένετο σοσιαλισμός. Η μισή ελλάδα γέμισε τις πολεοδομίες, τις εφορίες, τις ειδικές και γενικές γραμματείες ισότητας, ανισότητας αφοπλισμού κι αποτρίχωσης. Η άλλη μισή δεν μπήκε στο δημόσιο αλλά ανέπτυσσε τον πάντα υγιή ιδιωτικό τομέα της χώρας: Επιδοτήσεις από το δημόσιο και εργολαβίες για το δημόσιο. Οι θείοι μου ανήκαν στο δεύτερο κομμάτι. Το πρωί εργοτάξιο για να χτίσουν τη νέα ελλάδα, το βράδυ ξενύχτια με τους παλιούς συντρόφους που είχαν γίνει πλέον υπουργοί. Κι εκεί μεταξύ τυρού και ουϊσκιού να σχεδιάζονται οι επόμενες κινήσεις για τη χώρα.
Όμως τα χρόνια πέρναγαν, τα πρόσωπα αφράτευαν και δεν τους ταίριαζαν τα μουστάκια. Έτσι μετά το κούρεμα ήρθε το ξύρισμα και ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός. Όσοι ίδρωναν τα ζιβάγκο ακούγοντας τον ανδρέα τώρα έλιωναν τα γόνατα από τα τρουσάρντι στις γονυκλισίες στον σημίτη. Κι αφού ο σοσιαλισμός ήταν ρεαλιτέ και μπαναλιτέ, ανακαλύψανε όλοι το χρηματιστήριο.
Αν το καζίνο ήθελε καλό παντελόνι και χρήματα στην τσέπη, το χρηματιστήριο ήθελε μόνο το δεύτερο και άρα ήταν λαϊκότερο. Αλλά αυτό το όνειρο δεν κράτησε πολύ, ο λαϊκός καπιταλισμός κατέρρευσε κι αντικαταστάθηκε γρήγορα από τον ολυμπιακό ιδεατισμό. Όλη η χώρα δούλευε πλέον για το νέο εθνικό όραμα, την απόδειξη πως το ελληνικό ντι-εν-έι είναι η καλύτερη ντόπα για ένα λαό χωρίς συνείδηση. Η ζαριά έδειχνε εξάρες για κάποια χρόνια. Εργολαβίες για τους λίγους και δουλειές για τους πολλούς.
Όταν τελείωσε κάποια στιγμή και το ολυμπιακό πάρτι έπρεπε να βρεθεί εκ νέου μία εθνική ρητίνη να μας κρατήσει ενωμένους αλλά πλέον η χούντα ήταν μακρινή ιστορία, το χρηματιστήριο πονεμένη και η ολυμπιάδα ένδοξη αλλά παρελθούσα. Επιπλέον οι επιχορηγήσεις στέρευαν και πλάκωσε και η οικονομική κρίση. Και η ρητίνη βρέθηκε: η συλλογική ευθύνη. Μαζί κυβερνήσαμε, μαζί βουτήξαμε το δάκτυλο στο βάζο με το κρατικό μέλι, μαζί τα φάγαμε, τα αφοδεύσαμε, τα ανακυκλώσαμε και τα ξαναφάγαμε. Μπροστάρησα στη συγκόλληση η γενιά του πολυτεχνείου, χωρίς μαλλιά πλέον. Νέο εθνικό στοίχημα μια επανεκκίνηση των πραγμάτων από τους ίδιους ανθρώπους, με άλλα ονόματα. Ανεξάρτητες δράσεις, φιλελεύθερες συμφωνίες, μνημονικές διαπραγματεύσεις, μαρμοτικές επανεκκινήσεις. Νέα συνθήματα όπως ιδιωτικοποίηση του πελατειακού δημοσίου ανακαλύφτηκαν σα να μην ήταν αυτοί οι αποκλειστικοί ευνοημένοι.
(-Εδώ τα καλά ψάρια, εδώ τα καλά ψάρια)
'Ομως η κόλλα δεν έπιασε. Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι χαϊλάντερς. Νέοι άνθρωποι, γεννημένοι το 70, το 80, το 90 ήρθαν στο προσκήνιο. Συνεπικουρούμενοι από όσους ήταν μπροστά στα δύσκολα της χούντας αλλά δεν ενσωματώθηκαν στα εύκολα, βγήκαν στο δρόμο αναζητώντας τους δικούς τους μύθους και τα δικά τους οράματα. Το δικό τους μερίδιο στην ευθύνη και τα λάθη. Πάνω απ' όλα όμως τη δική τους ελπίδα.
Οι εκλογές σε λίγες μέρες δε θα βγάλουν νικητή. Το αποτέλεσμα είναι ήδη γνωστό. Επικίνδυνο κατά τη γενιά του πολυτεχνείου, άτολμο για τη γενιά των πλατειών. Το κύριο ατομικό διακύβευμα σε αυτές τις εκλογές κατά τη γνώμη μου είναι η επιλογή του καθενός της γενιάς που ανήκει. Σε αυτές τις εκλογές διαλέγουμε αν είμαστε αυτοί που πεισματικά αρνούνται να φύγουν ή αυτοί που έρχονται από το μέλλον. Η πιο σημαντική απόφαση είναι που θα βρισκόμαστε στις 7 του Μάη.

Υ.Γ. Ο αρχικός τίτλος ήταν "χούντα είναι θα γεράσει" αλλά αυτό αναβιώνει μια παθητικότητα που με τα χρόνια γίνεται ενσωμάτωση και φασισμός
Υ.Γ.2 Με τον πατέρα μου έχω πολλές διαφορές και στην εφηβεία μου η σύγκρουσή μας ήταν σκληρή και για τους δυο μας. Του έχω πει πολλές φορές λόγια σκληρά αλλά του αναγνωρίζω πως ποτέ δεν μου είπε ψέμματα για το ποιος είναι. Μάλλον μετριόφρων υπήρξε ως σήμερα και πάντοτε τίμιος ακόμα και στις λάθος επιλογές του.

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Χικ

Μπόμπιρας σαν ήμουνα, το έπαιζα μεγάλος
που είσαι  νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος

ξεκίνησα μες τη ζωή με τόση σοβαρότης
κι έτσι θα συνέχιζα αν δε γινόμουν πότης

Έτσι λοιπόν μες το κρασί, τη μπύρα και τη βότκα
το κάθε σχέδιο που έβαζα έπαιρνε άλλη βόλτα

οι φίλοι μου παντρεύονταν και κάνανε παιδάκια
κι εγώ στο τζιν μου χάζευα πως λιώνουν τα παγάκια

κι όταν σε γιάπικες δουλειές τρέχαν σα μηχανάκια
εγώ τον ήλιο μάζευα στου πάρκου τα παγκάκια

και όταν συλλογίζομαι πως πέρασε η νιότη
βρίσκω πως φταίει η κίρρωση που έχω στο συκώτι

Υ.Γ. Οι παρακάτω στίχοι γράφτηκαν πρωί με καφέ αχνιστό. Μέρες τώρα αρχίζω διάφορα κείμενα με σκέψεις για τις εκλογές τα οποία δεν μπορώ να ολοκληρώσω. Θα ήθελα πολύ να τσαλακώσω την οθόνη του υπολογιστή και να την "βάλω τρίποντο". Σκέφτομαι πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα με τους φίλους στο Poderosa με μια μπύρα στο χέρι να φωνάζουμε όρθιοι. Και κάπου ανάμεσα ο Ηλίας να πυροδοτεί τη συζήτηση με πειράγματα για τις αδυναμίες του καθενός. Έτσι όταν είδα το ποστ του Πιτσιρίκου "Μπόμπιρας" πήγα να γράψω στίχους σχετικούς αλλά στην πορεία μου βγήκε κάτι άσχετο! Πρέπει να κατέβω ένα βράδυ να βγάλουμε γραμμή, έτσι Ηλία;

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Το έλος της μεταπολίτευσης

Αν και μπορώ να καταλάβω τη βλακεία όσων μιλούν για το τέλος της Ιστορίας, σαν αυτή να είναι μια ταινία και μετά θα πάμε όλη η ανθρωπότητα για μπύρες ώσπου η γη να συγκρουστεί με κάποιο αστεροειδή, δεν μπορώ να αντιληφθώ τί εννοούν διάφοροι φωστήρες όταν λένε για το τέλος της μεταπολίτευσης. Η μεταπολίτευση ήταν απλώς μια (καλή ή κακή) ιστορική στιγμή. Οι στιγμές δεν έχουν αρχή, μέση, τέλος. Μετά από εφτά χρόνια χούντας η δουλειά του συνονθυλεύματος από φασίστες, εθνικόφρονες, παράφρονες είχε ολοκληρωθεί. Η Κύπρος είχε διχαστεί, οι μπίζνες του μεγάλου κεφαλαίου είχαν γίνει, οι εργολάβοι πήραν τις αντιπαροχές και η εργατική τάξη είχε αντικαταστήσει τον ταξικό με τον "άγνωστο πόλεμο".
Αφού λοιπόν η κυβέρνηση ανδρεικόπουλου - ιωαννίδη έπεφτε μόνη της έπρεπε να εξασφαλιστεί το ομαλό πέρασμα στον κοινοβουλευτισμό. Επιστρατεύτηκε λοιπόν ο πάντα πρόθυμος χουντάγγελος αβέρωφ-μετσοβόνε να φέρει τον εθνάρχη κώστα τριανταφυλλίδη καραμανλή από την εξορία.
Στην Αθήνα η ώρα ήταν μαύρα μεσάνυχτα, εις Παρισίους μία ώρα νωρίτερα και ο εθνάρχης είχε τυλιχτεί στα σατέν σεντόνια της εξορίας όταν άρχισε να χτυπά το τηλέφωνο. Όταν άκουσε τον χουντάγγελο να του ζητά να επιστρέψει ανέφερε τις δυσκολίες του εγχειρήματος, η ώρα ήταν περασμένη, θα πλήρωνε διπλή ταρίφα για το αεροδρόμιο, θα έχανε το ρολάν-γκαρός. "Καλά" είπε τότε ο πονηρός χουντάγγελος, "θα πάρω τον κανελλόπουλο" και πριν κλείσει το τηλέφωνο ο εθνάρχης ήταν στο αεροπλάνο του Ζισκάρ ντ' Εστέν και επέστρεφε.
Στην επιστροφή αφού αποθεώθηκε από χιλιάδες μουρόχαυλους, υποψήφιους αντιστασιακούς για αυτή τους την πράξη, πήγε κατευθείαν στο ναό της δημοκρατίας μας, το τηλεοπτικό στούντιο, και απηύθυνε διάγγελμα κυρήσσοντας την έναρξη της αέναης μεταπολίτευσης. Μετά όρκισε μια κυβέρνηση εθνικιστικής ενότητας με πρόεδρο της δημοκρατίας τον πρόεδρο της χούντας στρατηγό-τζατζίκη και τον μεσολαβητή χουντάγγελο στο υπουργείο εθνικής άμυνας, μίζας και πραξικοπημάτων. Η επιτυχία δεν άργησε να έρθει με τον αττίλα 2 και ο σοφός λαός που ξέρει να αναγνωρίζει τον εξέλεξε πρωθυπουργό (για πρώτη του φορά χωρίς νοθεία) με ποσοστό πάνω από πενήντα τα εκατό, χάρη και στο ιδιοφυές σύνθημα "καραμανλής ή τανκς" που σήμερα έχει γίνει "μνημόνιο ή δραχμή"
Αν η Αθηναϊκή Δημοκρατία είχε ως ήρωες τους τυραννοκτόνους Αρμόδιο και Αριστογείτονα, η σύγχρονη δεν άργησε να ανακαλύψει τους δικούς της στη "γενιά του Πολυτεχνείου". Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς μου το Πολυτεχνείο έχει μια έκταση ίση με την Πελοπόννησο αφού χώρεσε πέντε εκατομμύρια έλληνες αντιστασιακούς σε ένα βράδυ (οι άλλοι πέντε αγωνίζονταν στην επαρχία). Η γενιά του Πολυτεχνείου αρχικά είχε γένεια κι αμπέχωνα, μετά απόκτησε κοιλίτσα και μουστάκι και θέση στο πασώκ και το δημόσιο και σήμερα έχει καράφλα και μετοχές οφ-σορ. Αλλά αυτό είναι το επόμενο κεφάλαιο.
Η ιστορική στιγμή της μεταπολίτευσης: Ο εθνάρχης-πρωθυπουργός και ο στρατηγός-πρόεδρος τζατζίκης ορκίζονται πίστη στο ιερό μεγάλο κεφάλαιο. 
ΚΑΙ καραμανλής ΚΑΙ τανκς!
Υ.Γ. Ξεκίνησα λίγο απότομα μετά το κατανυκτικό πασχαλινό σαβούριασμα αλλά τα έχω πάρει με την αιφνίδια προκήρυξη των εκλογών. Καλά δεν ήμαστε τόσο καιρό με τις αναβολές; Είχα πείσει πολλούς φίλους ότι δεν επρόκειτο να γίνουν μέσα στο 12. Τί πρεμούρα είχε ο μπένυ να με διαψεύσει; Μάλλον το αγγούρι του καλοκαιριού θέλει "νωπή εντολή" για να γλιστράει!

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Η ελεούσα αριστερά και οι μετανάστες

Χωρίς να υποτιμώ την έμπρακτη αλληλλεγγύη  ανθρώπων και συλλογικοτήτων της αριστεράς και του αναρχικού χώρου στους μετανάστες δεν εκπλήσσομαι από την εκκωφαντική σιωπή της επίσημης αριστεράς, των κομμάτων, των οργανώσεων απέναντι στο ναζιστικό πογκρόμ που εξελίσσεται αυτές τις μέρες. Μπάτσοι σε επιχειρήσεις σκούπα, χρυσαυγίτες με μαχαίρια, δημοσιογράφοι στα κάγκελα και το επίσημο κράτος να εξαγγέλει στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και από την άλλη ο σύριζα, η ανταρσύα στην καλύτερη περίπτωση να γλύφουν τις άφθαρτες ξύλινες αριστερές καραμέλες: "οι μετανάστες είναι...", "ο λαός δεν ξεχνά, ..." (το κκε και η δημάρ δεν περίμενα να κάνουν κάτι έτσι κι αλλιώς).
Αλήθεια απορώ τί θα κάνει ο τσίπας αν το κόμμα του βγει ενισχυμένο μετά τις εκλογές για τους μετανάστες; Ή καλύτερα τί έκανε τόσο καιρό; Πως φτάσαμε στο αίσχος του άγριου Παντελεήμονα; Τί έλεγαν τα κόμματα της αριστεράς όταν η ζωή όλων των κατοίκων στις περιοχές αυτές υποβαθμιζόταν καθημερινά; Πως έγιναν οι γειτονιές του κέντρου προπύργια των φασιστών;
Συζητώντας το μεταναστευτικό πριν λίγα χρόνια, μεταξύ φίλων αλλά και στη συλλογικότητα που συμμετείχα είχα διατυπώσει την άποψη ότι η διαχωριστική γραμμή στην διπολική σύγκρουση που έρχεται θα είναι το μεταναστευτικό. Σήμερα το βλέπω να γίνεται. Ακόμα και μέσα στην αριστερά υπάρχει κόσμος με ρατσιστικά και ξενοφοβικά χαρακτηριστικά. Αυτοί αργά ή γρήγορα θα βρεθούν από την άλλη μεριά. Ο καραμπελιάς θα αποκτήσει νέους φίλους

Οι επτά θανάσιμες αμαρτίες της επίσημης αριστεράς:
-Ισοπεδωτισμός: Συνθηματολογία του επιπέδου "όλοι οι μετανάστες είναι αδέλφια μας", "όλοι οι Έλληνες είναι κακοί". Καμία αναφορά στις εθνικές μαφίες που λυμαίνονται κύρια τους μετανάστες σε συνεργασία με τους παρακρατικούς και την αστυνομία. Η φαινομενική αδυναμία του κράτους είναι στην ουσία εκχώρηση των δικαιωμάτων του στις μαφίες. Την πλειοψηφία των μεταναστών τους περιμένει η αντίστοιχη μαφία για να τους βρει κατάλυμα,"δουλειά", χαρτιά. Με τον ίδιο τρόπο που η μαφίες των ιταλών, των εβραίων, των ιρλανδών ρύθμιζαν τη ζωή των μεταναστών "κάποτε στην αμερική"
-Πατερουλισμός. Όποιος έχει δει σε πορείες μετανάστες να κρατούν πλακάτ ελληνικών οργανώσεων που μιλάνε για αλληλεγγύη στα ελληνικά, καταλαβαίνει τί εννοώ.
-Έξωθεν καλή μαρτυρία. Δεν θίγουμε ζητήματα που έρχονται σε κόντρα με την κοινή γνώμη. Όταν η πλειοψηφία του κόσμου θέλει στρατόπεδα συγκέντρωσης εμείς εξαφανιζόμαστε μέχρι να "ηρεμήσουν τα πράγματα". Εδώ λειτουργεί πολύ ο μιντιακός σωφρονισμός που υπέστη η αριστερά μετά το Δεκέμβρη του 2008
-Καλπολαγνία. Δεν ανοίγουμε καυτά ζητήματα πριν από τις εκλογές. Ιδιαίτερα όταν τα ποσοστά μας είναι υψηλά και κινδυνεύουν να πέσουν, όταν είναι χαμηλά και κινδυνεύουν να μην ανέβουν, όταν είναι ουδέτερα και ανησυχούμε για το αν θα ανέβουν ή θα πέσουν.
 Δεν ξεφεύγουμε από την καθιερωμένη ανάλυση των γεγονότων. Η ύπαρξη νέων συνθηκών θέλει ειδικούς χειρισμούς, οπότε άς το καλύτερα μη βρεθούμε έκθετοι στη γνώμη των συντρόφων
-Εσωστρέφεια (γνωστή και ως εξαρχειασμός). Όπου και να εμφανιστεί ένα πρόβλημα σκεφτόμαστε πως θα το λύναμε στα Εξάρχεια. Αυτά ξέρουμε, αυτά εμπιστευόμαστε.
-Κρυπτορατσισμός. Μεγάλο μέρος του κόσμου της αριστεράς πιστεύει πως δε χωράμε άλλους μετανάστες και πως κάποιοι λαοί είναι εγκληματίες από τη φύση τους(αλλά δε το ομολογεί γιατί είναι θύμα του ισοπεδωτισμού). Επιπλέον τα θέματα "ελληνικού" ενδιαφέροντος όταν προκύπτουν καλύπτουν τα μεταναστευτικά.
-Τυπολατρία και Οργανοθεσμικότητα Δεν ξεφεύγουμε από την καθιερωμένη ανάλυση των γεγονότων. Η ύπαρξη νέων συνθηκών θέλει ειδικούς χειρισμούς, οπότε άς το καλύτερα μη βρεθούμε έκθετοι στη γνώμη των συντρόφων. Ακόμα και όσοι δεν πάσχουν από τα παραπάνω περιμένουν να εκφραστούν πρώτα τα όργανα

Τα παραπάνω δεν είναι πολεμική ενάντια στην αριστερά. Εντάσσομαι σε αυτή (με ένα προσωπικό ορισμό της) αλλά θεωρώ πως σήμερα περισσότερο από ποτέ πρέπει να εκφέρει ένα ξεκάθαρο αντιρατσιστικό λόγο, με κοινωνικά προτάγματα ως απάντηση στις φασιστικές υστερίες. Μία βόλτα στις γειτονιές της Αθήνας που δραστηριοποιούνται Λαϊκές Συνελεύσεις θα έπειθε τους μηχανισμούς και τους ηγετίσκους της αριστεράς πως οι άνθρωποι περιμένουν να ακούσουν ένα κοινωνικό πρόταγμα. Σήμερα ο ανθρωποκεντρικός λόγος είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Αλλά η αριστερά κοιμάται παρηγορούμενη ότι ο ύπνος της είναι του δικαίου. Την ίδια ώρα οι φασίστες κάνουν υπερωρίες.

Υ.Γ.: Η καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται! Ένα παλιότερο κείμενο για τη δολοφονία δύο ανθρώπων στην 3ης Σεπτεμβρίου. Κατά λάθος το έχω σβήσει αλλά ευτυχώς το είχα ανεβάσει στο στο tvxs.gr. Μαζί σβήστηκε και ένα σχόλιο - μνημείο ηλιθιότητας. Αν ο βλάκας που το έστειλε συνεχίζει να με διαβάζει παρακαλώ να το ξαναστείλει!