Αμέτρητα Χρυσά Ολυμπιακά Μετάλλια για την Ελλάδα!!!

Η ελλάς αναγεννήθηκε έκανε τη ρελάνς λίγο μετά το νήμα και έσπασε το ρεκόρ μεταλλίων στην ολυμπιάδα του Λονδίνου! Σύμφωνα με αποκλειστικές ΜΟΥ! πληροφορίες το τελευταίο αγώνισμα των ολυμπιακών αγώνων δεν είναι ο μαραθώνιος αλλά τα 300 μέτρα έρπην που ολοκληρώνεται απόψε στην παναγία της Τήνου! Χιλιάδες συμμετέχοντες, έντονος συναγωνισμός, αμέτρητα χρυσά (όλα ελληνικά!) αμείωτο ενδιαφέρον.

Οι αθλητές ξεμπουκάρουν από το πλοίο "τήνος της παναγίας" και ανεβαίνουν μια απόσταση 300 μέτρων σε στάση τρόικα, στα τέσσερα κι όποιος σηκώσει κεφάλι αποκλείεται. Οι σημαντικές διαφορές με τα άλλα ολυμπικά αθλήματα δρόμου είναι οι εξής:

Γίνεται πάντα στη χώρα που το γέννησε. 

Οι αθλητές αποδίδουν καλύτερα μετά τα εξήντα (διαπιστωμένο!)

Γίνεται κάθε χρόνο

Οι αθλητές δεν παίρνουν αλλά δίνουν χρυσά μετάλλια!

Οι τρεις πρώτοι που θα τερματίσουν επιβραβεύονται με θαύματα από την παναγιά την παραπλανεύτρα.

(στη φωτογραφία η κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ με δεκαεφτά τάμματα, κίτσα βρωμοπορδίτσα)

Επιλεκτική Χρεοκοπία - μια οικογενειακή ιστορία (νουβδέλλα)

Υπάρχουν κάτι μέρες που νομίζεις πως όλο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου όσο κι αν κάποιοι μαλάκες πιστεύουν στη δύναμη της θέλησης. Η ζωή μωρό μου δεν είναι κουτάλι να το κολλήσεις στο κούτελο. Κάπως έτσι ένιωθε κι ο Κώστας Ραγιάδογλου κλεισμένος στην τουαλέτα του. Ήθελε να κατουρήσει, πιο πολύ κι απ' όσο θα φαντάζονταν ο κοέλιο, όταν έβγαλε το ζαρωμένο τσουτσούνι από το φερμουάν αυτό άρχισε να εκσφενδονίζει τα ούρα σε κάθε κατεύθυνση. Στο πάτωμα, το παντελόνι, τα χέρια του, το καπάκι της λεκάνης που είχε προνοήσει να το σηκώσει...αλλά είπαμε το σύμπαν ώρες ώρες σου βγάζει κόκκινη απευθείας. Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται χειρότερα όταν άκουσε την εξώπορτα να ανοίγει και στη συνέχεια τα τακούνια της συζύγου του να πλησιάζουν. Έψαξε με το μάτι τη σφουγγαρίστρα αλλά αυτή ρέμβαζε στο μπαλκόνι. Βούτηξε το χαρτί υγείας με βιασύνη κι αυτό του γλίστρησε απ' τα χέρια κι έπεσε στη λεκάνη. Κι εκεί η πότρα ανοίγει κι η Έλλη Κωστοψάρη τον επιπλήττει αρχικά με το βλέμμα που εστιάζει κυρίως στο ξεκούμπωτο παντελόνι του και στα ούρα που σχηματίζουν μια λιμνούλα στο πάτωμα. Κι τότε αρχίζει αυτό που Κώστας Ραγιάδογλου ονομάζει συζυγική επιληπτική κρίση. "Ανίκανε, το πουλί σου ούτε στο κατούρημα δε το κουμαντάρεις, τα νιάτα που έφαγα μαζί σου κλπ" τροπάριο επαναλαμβανόμενο και προβλέψιμο που σήμερα πήγε όμως ένα βήμα παραπέρα "θέλω διαζύγιο, αλλά πρώτα θα υπογράψεις να βγεις από τον κοινό μας λογαριασμό. Αυτά είναι δικά μου λεφτά αχαϊρευτε. Αυτή η σχέση έχει χρεοκοπήσει".
"ΟΚ" είπε ο Κώστας "αλλά μην φωνάζεις άλλο. Αύριο το πρωί πάμε μαζί στη τράπεζα."
"Αυτό έχεις να πεις μόνο; δε σε νοιάζει που χωρίζουμε;"
"Αυτό δε θές;" την αποστόμωσε, στον πιο ουσιαστικό διάλογο που είχαν στα τρία χρόνια γάμου.
Εκείνο το βράδυ ήταν το πιο περίεργο στην κοινή ζωή τους. Και τους δύο βασάνιζε η σκέψη πως περνούσαν την τελευταία τους νύχτα μαζί. Πλάτη με πλάτη άγρυπνους τους βρήκε το ξημέρωμα να αναλογίζονται τη ζωή που αφήνουν πίσω. Πως η νέα μέρα θα τους βρει αποξενωμένους και μόνους
(Μα καλά εγώ τα γράφω αυτά ή το κρασί που ήπια; Άντε κατούρα ρε κοέλιο!)
Κατά τις εννιά με μάτια κόκκινα, αμίλητοι και μουντρούχες περιμένουν να ανάψει το νούμερό τους στην οθόνη αναμονής της τράπεζας. Σαν ξενυχτισμένοι ταξιδιώτες σε τράνζιτ πτήση, αμίλητοι. (Λευκαδίτικο Βερτζαμί, γαμώ τα κρασιά).
Όταν έφτασε η σειρά τους εξήγησαν στον υπάλληλο τί ήθελαν. Η βιασύνη να τελειώσουν την κοινή τους συνύπαρξη ήταν έκδηλη. Ούτε ενημέρωση δεν ήθελαν. Τον Κώστα δεν τον ένοιαζε έτσι κι αλλιώς.
Βγήκαν από την πόρτα αμίλητοι και κοντοστάθηκαν λίγα δευτερόλεπτα. "Καλή συνέχεια" είπε η Έλλη. "Καλή τύχη" αντευχήθηκε ο Κώστας. Η Έλλη μπήκε στο αμάξι της και πήγε στην πολεοδομία που δούλευε". Ο Κώστας  πήγε προς το δικό του. Λίγο πριν φτάσει σταμάτησε σε ένα καρτοτηλέφωνο και δήλωσε την απώλεια του κινητού του στην εταιρεία παροχής. Στην συνέχεια μπήκε στο αυτοκίνητο και
πήρε την κατεύθυνση της εθνικής. Πρώτη στάση Καμμένα Βούρλα, για ξεκούραση, διανυκτέρευση Θεσσαλονίκη και την άλλη μέρα Σεράγεβο. Το τρίμηνο των βαλκανικών του διακοπών, χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς τηλεφωνήματα από το αφεντικό, χωρίς γκρίνιες ξεκινούσε. Η βαλίτσα με τα μισά λεφτά που είχε σηκώσει από τον κοινό λογαριασμό τρεις μέρες πριν θα έφτανε όχι μόνο για να περάσει ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι αλλά και για να ψάξει για δουλειά κάπου στην επαρχία όταν θα γύρναγε. Στη χειρότερη θα πούλαγε το αυτοκίνητο. Όταν κατάλαβε πως η γυναίκα του τον απατούσε με τον προϊστάμενό της, ήξερε πως ο γάμος είχε χρεοκοπήσει. Αυτός δεν είχε αλλάξει αλλά η Έλλη τώρα ήθελε άλλα από τη ζωή της. Σιγουριά, εισοδήματα, κοινωνικό στάτους και στασίδι στο μέγαρο. Θα τα έβρισκε με τον προϊστάμενο. Στη χρεοκοπία δεν πρέπει να είσαι μοιρολάτρης αλλά αποφασιστικός. Και να ξεμπλέκεις γρήγορα ακόμα κι αν χρειαστεί να κατουρήσεις το πάτωμα.

Υ.Γ. Κάθε ομοιότητα με αυτά που ακούμε για χρεοκοπίες στα δελτία αηδήσεων δεν είναι συμπτωματική

Το πραγματικό νόημα των Θεοφανείων!

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα της χριστιανοσύνης είναι αν ο Αδάμ ο γνωστός στην πιάτσα του παραδείσου και ως κουτσοπλεύρης είχε αφαλό. Ως πρωτόπλαστος δεν είχε πλακούντα, λώρο και επομένως αφαλό αυτό όμως τον κάνει διαφορετικό από το ανθρώπινο γένος. Το όλο πρόβλημα δεν είχε να κάνει με τις ιατρικές του εξετάσεις αλλά με το πως θα απεικονίζονταν στις αγιογραφίες. Έτσι και ο αφαλος του Αδάμ καλύπτονταν με κάποιο φυλλαράκι ή πίσω από το προτεταμένο χέρι της Εύας. Το ίδιο πρόβλημα υπήρχε με την Εύα που ως πλευρόπλασμα δεν είχε ούτε αυτή πλακούντα και τα συναφή. Αυτήν όμως την απεικόνιζαν προφίλ γιατί δεν υπήρχε φύλλο να καλύψει την γυναικεία της φύση που έσερνε τον Αδάμ κι ένα φίδι (τα καράβια δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμη).
Αυτά και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα απασχολούσαν τους παπάδες στις ελεύθερες ώρες για αιώνες. Στις εργάσιμες ώρες προσπαθούσαν με ζήλο που θα ζήλευε και το γάδα τσάνελ ή ο σκάει να συκοφαντήσουν το Ναζωραίο και να τον παρουσιάζουν μονόχνωτο, μισογύνη και ξενέρωτο. Στην πραγματικότητα ο Τζίσους (Τζι για τους κολλητούς του) ήταν πολύ ωραίος τύπος. Τριγύρναγε όλη μέρα με την παρέα του, την άραζαν σε εξοχές, είχαν ανακαλύψει το σερφ και αναζητούσαν το νόημα της ζωής. Σαν καλιφορνέζοι με μυαλό ένα πράμα. Κυρίως όμως ήταν Ζηλωτές και αγωνίζονταν για να απαλλαγούν από την τρόικα πιλάτου-ηρώδη-φαρισαίων. Ένας σύντροφος του Τζί ήταν ο Τζόνυ ο βουτηχτής (Johnny Diver για τους αγγλομαθείς) που την άραζε όλο το καλοκαίρι στο Ιορδάνη σε μια καβάντζα στη οποία καλούσε και τους φίλους του και την περνούσαν κοτσάνι. Καμιά φορά πήγαιναν και χειμώνα που είναι ζεστός στο ισραήλ και ρίχνανε καμιά βουτίτσα. Μια φορά που πήγανε γενάρη με τον Τζι και την παλιοπαρέα βάλανε κόντρες ποιος θα κάτσει πιο πολύ κάτω από το νερό. Ο Τζόνυ έκατσε κάνα λεπτό αλλά όταν βγήκε ο Τζι δεν ηταν πουθενά. Τον είχε παρασύρει το ρεύμα διακόσια μέτρα πιο κάτω κι όταν το είδαν όλοι βάλαν τα γέλια, φώναξαν θαύμα-θαύμα και άρχισαν τις πατητές. Όταν οι ρωμαίοι με τη βοήθεια των ντόπιων υποτελών τους ρουφιάνων (αθάνατο είδος) τους έπιασαν και τους εκτέλεσαν οι ρουφιάνοι έγιναν παπάδες και κάνοντας το άσπρο-μαύρο μεταμόρφωσαν το κίνημα σε ακίνδυνη θρησκεία. Τα ψέματά τους ήταν τόσο χοντρά που και ακόμα και το χαβαλέ του Τζόνυ με τον Τζι τον ονόμασαν θεοφάνεια, βάφτιση κλπ χωρίς να νοιαστούν μας πουν αν του έκανε δώρο σταυρουδάκι ή ακόμα σε ποια θρησκεία βάφτισε ο Τζόνυ τον Τζι, αφού Εβραίοι ήταν ήδη ενω ο χριστιανισμός δεν υπήρχε αλλά και αν υπήρχε το λογικό θα ήταν ο Χριστός να μυήσει το Τζόνυ.
Τέλος πάντων αυτοί δε ζήσαν καλά αλλά και για αιώνες εκατομμύρια άνθρωποι δυστύχησαν και πολλοί βασανίστηκαν στο όνομά τους ενώ σήμερα ανίδεοι πιτσιρικάδες καταλήγουν 6 του γενάρη με πνευμονίες στα νοσοκομεία όλης της χώρας. Εδώ δεν είναι Ιορδάνης, κάνει ψωλοκρύο τα φώτα.
Έτσι και σήμερα έγινε ο αγιασμός των υδάτων όπου σε αντίθεση με άλλες χρονιές ο GAP ήταν εξαφανισμένος, το ίδιο και οι πρωτοκλασάτοι πολιτικοί και ο πρωθυπνουργός ενω το φίδι πήγε να βγάλει ο πρόεδρος καπούλιας στην Χαλκίδα. Κι εκεί όμως υπήρχαν άνθρωποι με την πραγματική εκτίμηση για το πρόσωπο και το θεσμό και το πρόσωπο-θεσμό ή το θεσμικό πρόσωπο (κι αυτές τις παπαριές παπάδες τις σκεφτήκανε;) του προέδρου της δημοκρατίας. Φωνές λατρείας ακούγονταν από το ευσεβές πλήθος και η κραυγή "ε-ε-ε, ο-ο-ο να ρίξουμε τον πρόεδρο να πιάσει το σταυρό" έσκιζε τον αέρα. Απορώ ειλικρινά πως ο καπούλιας που ήταν και αθλητής δεν βούτηξε. Ελλείψη πρωτοκλασάτων πολιτικών το πλήθος ανά την ελλάδα ζητοκρααύγαζε τις δευτεράντζες και αν δεν υπήρχε η πάντα χρήσιμη σε τέτοια πανυγήρια αστυνομία θα τις πέταγε στη θάλασσα. Του χρόνου δεν πρέπει μέχρι τα φώτα να δώσουμε αφορμή σε παραλάσεις, δοξολογίες κλπ γιατί δε θα ξαναδούμε τους πολιτικούς μας κι εμένα ήδη μου λείπουν. (Εδώ ο ραGUCCI έφτασε στην κωνσταντινούπολη για τα θεοφάνεια). Κι όταν θα ξεθαρρέψουν και θα εμφανιστούν στον Πειραία, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα το 2013, θα τους πετάξουμε αίφνης στη θάλασσα και θα κάνουμε πραγματικά θεοφάνεια. Σε αυτούς θα αλλάξουμε τα φώτα κι εμείς θα δούμε θεού πρόσωπο.
Υ.Γ.1: την εικόνα την βρήκα στη διεύθυνση http://presentepravoce.wordpress.com/2009/01/11/jesus-na-crista-da-onda/ που είναι στα ισπανικά και δεν κατάλαβα χριστό
Υ.Γ.2: Αντωνάκη, χάρηκα που σε είδα έστω κι από μακρυά!

Το κοριτσάκι με τους αναπτήρες. (Ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι)

Ήτανε λέει μια παραμυθένια χώρα χωρίς προβλήματα και κρίση που οι κάτοικοι ζούσαν ευτυχισμένοι και ειδικά την παραμονήτων χριστουγέννων ήταν όλοι χαρούμενοι. Ο ροδαλός τραπεζίτης γύρναγε σπίτι με δώρα για τη γυναίκα του και τo παιδί του με διάθεση εξαιρετική, γιατί είχε λίγες μέρες άδεια αλλά και γιατί κατάφερε να κατασχέσει το σπίτι ενός ανθρώπου που χρώσταγε στην τράπεζά του. Ο καλοθρεμμένος πολιτικός έλαμπε από χαρά γιατί κατάφερε να περάσει έναν εξαιρετικό νόμο που παραχωρούσε μια κρατική έκταση σε ένα φίλο του και ταυτόχρονα με μία τροπολογία διπλασίασε το μισθό του. Ο δικηγόρος δεν μπορούσε να κρύψει το χαμόγελό του γιατί είχε πετύχει την αθώωση ενός εμπόρου ναρκωτικών, με τη βοήθεια του φίλου του του διακαστή φυσικά, ενώ ο καλός αστυφύλαξ γύρναγε στο ζεστό σπιτάκι και τα παιδιά του άλλος άνθρωπος μετά τον ξυλοδαρμό ενός πιτσιρικά στη διαδήλωση.
Η μόνη παραφωνία στη γιορτή ήταν ένα κοριτσάκι στα φανάρια που πουλούσε αναπτήρες. Το κοριτσάκι κρύωνε γιατί φορούσε κουρέλια και ήταν φοβισμένο και πεινασμένο. δεν είχε πουλήσει κανένα αναπτήρα γιατί όλοι είχαν πια ηλεκτρικά τσιγάρα που τα φόρτιζαν με usb-3.
Ξεκίνησε χωρίς λεφτά και με βαριά καρδιά για το σπίτι. ΄Ενα καγιέν πέρασε με ταχύτητα και την κατάβρεξε με τα λασπόνερα του δρόμου. Σε έναν ωραίο δρόμο ακούγονταν τραγούδια από τα παράθυρα μιας μονοκατοικίας. το κοριτσάκι θέλησε να πλησιάσει αλλά ένα μοβόρικο σκυλί με κομμένα αυτιά της έδειχνε τα σουβλερά του δόντια μέσα από την αυλή. Το κοριτσάκι ανέβηκε τότε σε ένα δέντρο είδε μια οικογένεια γύρω από το χριστουγενειάτικο τραπέζι. Ήταν ο τραπεζίτης με τη γυναίκα του και το γιό τους. Μία κοπέλα με στολή καμαριέρας τους σέρβιρε αρχικά μία σούπα, μετά μια γαλοπούλα γεμιστή, με πατάτες φούρνου που κολυμπούσαν στο φρέσκο βούτυρο και κρασί γαλλικό στα ποτήρια. Οι σαλάτες είχαν περίεργα λαχανικά που  το κοριτσάκι δεν είχε ξαναδεί και κολυμπούσαν σε παρθένο λάδι. Υπήρχε επίσης ένα σουφλέ με τυριά, κρεατόπιτες, ένα ριζότο με μανιτάρια και ψωμί μαύρο, διαίτης. Κι όλα αυτά για τρία άτομα αλλά και πάλι δεν φαίνονταν αρκετά. Με εξαίρεση την κοπέλα που σέρβιρε όρθια και έδειχνε κουρασμένη οι υπόλοιποι καταβρόχθηζαν ότι άρπαζε το χέρι τους με τέτοια ταχύτητα που θα ζήλευε και αντιπρόεδρος κυβερνήσεων. Θα βιάζονταν φαίνεται να φτάσουν στο σουφλέ σοκολάτας και τις κρέπες με το παγωτό.
Το κοριτσάκι στο δέντρο χόρταινε με τα μάτια. Κρύωνε όμως πολύ και άναψε έναν αναπτήρα για αν ζεστάνει λίγο τα χέρια της. "Νά ο αναπτήρας που έψαχνα!" ακούστηκε από ένα διπλανό κλαρί. γύρισε και είδε σκαρφαλωμένο στο διπλανό δέντρο τον Κοντορεβυθούλη, να κρατάει ένα μπουκάλι μπύρας στα χέρια του. "Μην είσαι ανόητος..." ακούστηκε από ένα διπλανό δέντρο. "...Εμείς δεν στοχεύουμε ανθρώπους και δεν παίζουμε με τη φωτιά".  Και είδε τους εφτά νάνους σε μια νερατζιά και σε μια άλλη τον Χανς και δίπλα του την Γκρέτελ που πήρε το λόγο: "Μία είναι η λύση σύντροφοι" και ανέλυσε το σχέδιό της. Όλοι συμφώνησαν και όλα πήγαν κατ' ευχήν γιατί ως γνωστό τα χριστούγεννα οι ευχές πραγματοποιούνται. Ο Παπαγκένο έπαιξε το μαγικό αυλό του και υπνώτισε το σκύλο, οι νάνοι ταμπουρωθήκαν πίσω από τους θάμνους της αυλής και άρχισαν να πετάνε χαλίκια στα παράθυρα. Ο τραπεζίτης στην αρχή νόμισε ότι ήταν χαλάζι αλλά του φάνηκε περίεργο και βγήκε στην πόρτα με την γυναίκα του να κοιτάξει. Τότε ο γιος του είδε εμβρόντητος τους καλλικάντζαρους να κατεβαίνουν με σχοινιά από το τζάκι, να φορτώνονται τα φαγητά που βρίσκονταν στο τραπέζι και να εξαφανίζονται από κει που ήρθαν ενώ η καμαριέρα είχε λυθεί από τα γέλια.
Το κοριτσάκι, οι νάνοι, ο Κοντορεβυθούλης, ο Παπαγκένο, οι καλλικάνταροι, ο Χανσ και η Γκρέτελ έτρεξαν όσο μπορούσαν πιο μακρυά και σταμάτησαν σε μια ξεχασμένη αλάνα. Εκεί άναψαν μια φωτιά με τον αναπτήρα που τους έδωσε το κοριτσάκι και τη βενζίνη που είχε ο Κοντορεβυθούλης και έφαγαν όλοι μαζί, τραγούδησαν και πέρασαν τα ωραιότερα χριστούγεννα από όλους.
"Και του χρόνου πιο πολλοί" είπε ένας νάνος γελώντας "Και γιατί όχι αύριο;" απάντησε ένας καλλικάνταρος

ΚΑΛΑ ΚΡΙΣΟΥΓΕΝΝΑ

Υ.Γ.: Πέρυσι η ευχή ήταν Καλά Αχρηστούγεννα

Υ.Γ.2: Η Ανασκολόπηση του 2012 έπεται!