Τι είδα χτες στα οδοφράγματα

Χτές το βράδυ είδα εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου να φωνάζουν "Δημοκρατία" και να δίνουν μάχες για ώρες στο δρόμο. Είδα το μικρό Γαβριά με μια βαριοπούλα να σπάει καταστήματα μαζί με τους φίλους του και με μια μολότοφ να κάνουν τη νύχτα-μέρα. Τους είδα λίγο αργότερα με άγρια χαρά να καίνε την όπερα. Παραδίπλα ο Γιάννης Αγιάννης  παρακολουθούσε σκεφτικός και λυπημένος. Τί να λυπόταν πιο πολύ; Τα όμορφα κτίρια που καταστρέφονταν ή τα νέα παιδιά που δεν τους απέμεινε κάτι άλλο να χαρούν πέρα από τις φλόγες; Οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης κόπηκαν στα δυο από θεόρατα οδοφράγματα. Αναποδογυρισμένα κάρα, πέτρες και στρώματα από άχυρο στοιβάζονταν βιαστικά από τους επαναστατημένους νέους που έπαιρναν θέση πίσω τους. Αναμεσά τους και τα πιστά σκυλιά του ιαβέρη. Ξεχώριζαν από το πλήθος απομονωμένοι σε παρέες των τεσσάρων ή πέντε να υποκρίνονται πως συζητούν και να καταγράφουν τα πάντα. Από την άλλη μεριά πάνοπλοι αστυνομικοί εκσφενδόνιζαν τα πυρομαχικά τους για να διαφυλάξουν την τάξη και την εξουσία του αστού-βασιλιά.
Κι αν τα παραπάνω σας φαίνονται περίεργα, είναι πιο κοντά στην αλήθεια απ΄ όσα μεταδίδουν τα κανάλια. Γιατί οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές ήταν εκεί, μόνο που υπήρχαν πολλοί γαβριάδες, πιο πολλοί αγιάννηδες, αρκετοί ιαβέρηδες και ματατζήδες. Μόνο που οι γαβριάδες δεν έκαψαν την όπερα αλλά έναν άλλο πιο ιστορικό κινηματογράφο και τα οδοφράγματα των σημερινών εξεγερμένων είναι απλώς σκόρπια σκουπίδια που καίγονται αναδύοντας στην ατμόσφαιρα δηλητηριώδεις τοξίνες. Πιο δηλητηριώδεις είναι όμως οι τοξίνες των αυριανών ανέργων "δημοσιογράφων" που είδανε μόνο τις "λεηλασίες" των γαβριάδων και που σήμερα θρηνούν γοερά ένα κινηματογράφο που δεν είδαν ποτέ από μέσα.

καφές στην πλατεία

Τελικά το μεγάλο πρόβλημα της ελλάδος λύθηκε. Τα αντίσκηνα φύγανε και στη θέση τους θα στηθούν είκοσι διμοιρίες ματ, δεκατρείς διμοιρίες δέλτα. οκτώ αύρες, δύο ελικόπτερα απάτσι, δύο λόχοι ελεύθρων σκοπευτών ενώ είκοσι ουκάδες θα κολυμπούν στο συντριβάνι για να μπορούν η πτσαπανιδου, ο πορδοσάλτε κι ο παπαροδημητρίου του σκάει να πιουν σήμερα τον καφέ τους παρέα με τον δήμαρχο συγκαμίνη και καποιον παπαριωάνου (συστήνεται ως υπουργός τριάντα χρόνια τώρα αλλά δεν είμαι και σίγουρος) στην πλατεία συντάγματος.
Αυτά, επιστρέφω στις διακοπές μου

Μα πόσο πασώκ είσαι;

Ο συνήγορος του πασώκου, δήμαρχος καημίνης, ανέλαβε να καθαρίσει την πλατεία συντάγματος από τις σκηνές. Είναι γεγονός πως η απόφαση πάρθηκε όταν ο μιλτιάδης παπαριωάννου αποφάσισε να μιλήσει μετά από 30 χρόνια καριέρας υπουργού και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ο παπαιωάννου δεν άντεχει δύο πράγματα. Την αδράνεια του καημίνη και την αδιαφορία που σκορπάει γύρω του. Ο παπαροιωάννου είναι τόσο αδιάφορος και αόρατος που αν σταθεί μπροστά σε τοίχο οικοδομής κινδυνεύει να τον βάψουν μαζί με τον τοίχο. Όποιος θυμηθεί κάτι από την πολιτική καριέρα του ανδρός μπαίνει στην κλήρωση για ένα σκούτερ (θα του πω το τηλέφωνο του χαζονικολάου που τα κληρώνει) Έτσι αποφάσισε να γράψει ιστορία τραβώντας το αυτί του δημάρχου.
Ο τζανετάκος της πολιτικής που έγινε συνήγορος του πολίτη στη χώρα που έχει μόνο υπηκόους αντέδρασε αστραπιαία όπως έχει μάθει να αντιδρά στις φάπες.
Η πλατεία συντάγματος είναι μια παραφωνία όταν μέσω της σταδίου συναντιέται με την πλατεία ομονοίας όπου τα πρεζάκια κοιμούνται στα παγκάκια, στα σκαλιά ή και όρθια. Γιατί να κοιμούνται σε σκηνές οι αγανακτισμένοι, είναι πιο προνομιούχοι; Ο καημίνης δεν έχει τίποτα προσωπικό εναντίον τους. Κι αυτός αγανακτισμένος είναι.
Όλοι οι πολιτικοί είναι αγανακτισμένοι. Ο παπαροκωνσταντίνου π.χ. είναι αγανακτισμένος με τους αγανακτισμένους γιατί από τη μια αργήσανε να εμφανιστούνε αλλά και όταν εμφανίστηκαν πετούσαν ληγμένα γιαούρτια στα οποία δεν είχε ενσωματωθεί το νέο υψηλό φπα και αυτό είναι μια πράξη εχθρική για την εθνική μας οικονομία

(Η διαφορά μεταξύ κωμικού και γελοίου)

Πλατεία Συναπαντήματος

Στην πλατεία συναπαντήματος συναντιούνται
πολιτικοποιημένοι και απολίτικοι (κατά δήλωσή τους)
αριστεροί και αναρχικοί
γέροι με παιδιά
μεσόκοποι αγωνιστές με πιτσιρικάδες
και πολλοί φίλοι παλιοί
Ως εκ τούτου δεν προλαβαίνω να γράψω.
Θα σας δω εκεί άλλωστε, αύριο!