Ο Αντωνάκης

Ο Αντώνης είναι ένας φίλος παλιός. Από αυτούς που μπορεί να χάσεις στην πορεία της ζωής αλλά δεν μπορείς να ξεχάσεις. Ο Αντωνάκης είναι ένας γίγαντας πάνω από 1.90 και εντυπωσιακά εύσωμος. (Από το ύψος που μετράω εγώ τον κόσμο είναι τεράστιος). Και όπως κάθε παραμυθένιος γίγαντας έχει μια τεράστια καρδιά κι ένα πελώριο χαμόγελο.
Με τον Αντώνη, τον Αντωνάκη μου, γνωριστήκαμε σε εποχές αθωότητας όταν νομίζαμε πως τον κόσμο θα τον αλλάξει η πασπ. Πέρα από την (κάθε επιθετικός προσδιορισμός δεκτός) αφέλεια μας ένωνε ο Ολυμπιακός και το γήπεδο. Ο Αντώνης ήταν οργανωμένος και έβρισκε και σε μένα εισιτήρια αρχικά για το παλιό Καραΐσκάκη και μετά για το ολυμπιακό στάδιο. Πολλά βράδια με έπαιρνε μαζί του, στο Περιστέρι και ξημερωνόμασταν σε καντίνες με βρώμικα που τις δούλευαν οι τύποι που κάθε κυριακή δίναν τον τόνο στα γήπεδα. Εγώ άβγαλτος επαρχιώτης δίπλα στον Αντώνη έμαθα να μη φοβάμαι αυτούς τους τύπους, τους βγαλμένους θαρρείς από ταινίες με τον Κούρκουλο και τον Καλογήρου που μπορούσαν να φτιάξουν τις πιο απίστευτες ρίμες με τις πιο χυδαίες λέξεις.
Ο Αντώνης κερνούσε όλη την παρέα από Δευτέρα ως Πέμπτη και τις Παρασκευές τον δανείζαμε για να ανέβει στη σχολή. Σαββατοκύριακο δεν έβγαινε λόγω αφραγκίας και την Δευτέρα επέστρεφε τα δανεικά και ξανάρχιζε τα κεράσματα.
Σε λίγο καιρό αποχώρησα από την πασπ για πιο αριστερές αναζητήσεις αλλά η παρέα με τον Αντώνη συνεχίστηκε έστω κι αν εγώ χανόμουνα  όλο και πιο πολύ σε συνελεύσεις και αναλύσεις με τους νέους συντρόφους. Συνέχιζα να κατοικοεδρεύω για μέρες στο σπίτι του πριν τις εξεταστικές
όπου κάθε απόγευμα ξεκινούσαμε μεγάλες παρέες το διάβασμα και το πρωί μας έβρισκε με γεμάτα τασάκια, άδεια μπουκάλια και ρηγάδες στο πάτωμα.
Τον Αντώνη τον σημάδευσε νωρίς μια οικογενειακή τραγωδία και αναγκάστηκε να φύγει από την Αθήνα για να αναλάβει μαζί με τον μικρότερο αδελφό του την οικογενειακή επιχείρηση σε μια κοντινή πόλη. Μετά λίγο καιρό έφυγα κι εγώ για την Αγγλία. Η επαφή όμως δε σταμάτησε. Μια φορά μάλιστα ο Αντώνης ήρθε στο Λονδίνο και μαζί με κοινούς φίλους νοικιάσαμε ένα εφταθέσιο βανάκι και πήγαμε στο Λίβερπουλ για να δούμε, φυσικά, τον Ολυμπιακό!
Με την επιστροφή μου στην ελλάδα οι ασχολίες μου αυξήθηκαν και το ταξίδι μου για να δω τον Αντώνη διαρκώς αναβάλλονταν. Μιλούσαμε όμως κατά καιρούς στο τηλέφωνο και ανταλλάσσαμε υποσχέσεις για συναντήσεις που ποτέ δεν πραγματοποιούνταν
Προχθές είχα κατέβει στη διαδήλωση που ματοκύλησαν οι μπάτσοι. Ήμουν στο σύνταγμα με τον φίλο μου το  Γιώργο, σταθερό συνοδοιπόρο τα τελευταία χρόνια, όταν μας έπιασε το χημικό και φύγαμε μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο τριγύρω μας προς την Ερμού, για να βγούμε από τα στενά προς Εξάρχεια. Στην Ακαδημίας είδαμε κόσμο να φωνάζει σε μια διμοιρία "Δολοφόνοι" κι ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ να φεύγει. πλησιάζω έναν εξαγριωμένο ψηλό και τον ρωτώ αν έχουν χτυπήσει κανέναν. "τον σκοτώσανε στο ξύλο τα σκυλιά" μου απαντά και γυρνά κι εγώ βλέπω μετά από χρόνια τον Αντώνη! Η μυρωδιά του χημικού, κόσμος σε αλλοφροσύνη, ματ, ένας σοβαρά τραυματίας και δυο μαντράχαλοι να αγκαλιάζονται και να ουρλιάζουν από το ξάφνιασμα. Εκείνη τη στιγμή δεν εκτιμήσαμε την σοβαρότητα του περιστατικού (μας έχει γίνει συνήθεια να σαπίζονται στο ξύλο 5-10 άνθρωποι σε κάθε πορεία) και η χαρά της συνάντησης κυριάρχησε. Ήπιαμε μπύρες στα Εξάρχεια και μετά κρασί πορτό στο σπίτι ενός παλιού συμφοιτητή που φιλοξενεί τον Αντώνη όποτε κατεβαίνει στην Αθήνα.
Ο Αντώνης εδώ και κάποια χρόνια κατέβαινε στις πορείες μόνος του κι έφευγε για την πόλη του το βράδυ ή την επόμενη μέρα.
Μιλάγαμε για ώρες για τα παλιά αλλά και τα καινούρια μέχρι που ένα τηλεφώνημα ενός συντρόφου με προσγείωσε. Ένας άνθρωπος που χαροπαλεύει στο Λαϊκό της Νίκαιας, ίσως αυτός που ήταν στο ασθενοφόρο νωρίτερα,
Οι επόμενες μέρες κυλήσανε με τους φασίστες να συνεχίζουν τις νύχτες των κρυστάλλων στα Πατήσια, με το παιδί που χτυπήθηκε να παλεύει ακόμα για την ζωή του, με την διάθεσή μας να βουλιάζει κάθε μέρα και πιο χαμηλά.
Ζούμε μέρες περίεργες, θα χρειαστούμε μεγάλες δυνάμεις για να σταθούμε όρθιοι στην πολυμέτωπη φασιστική επίθεση κυβέρνησης, τρόικας μίντια, ακροδεξιών και μπάτσων.
Όμως δε θα χαθούμε. Γιατί όσοι ξέρουν ν' αγαπούν, ξαναγυρίζουν εκεί που αγάπησαν. Και νικάνε γιατί οι μπάτσοι, οι πασόκοι και οι φασίστες δεν έχουν Αντώνη.

(Λίγο πιο κάτω βρήκα τον Αντώνη!)

Υ.Γ.: Salamadrail, υπέροχη υπόδειξη, σ' ευχαριστώ! Οι περιπέτειες ενός άλλου "Αντώνη" από το "Μαουτχάουζεν" στο "Ζ" κι από κει στους Savage Republic!

Γκέτο "Η ωραία ελλάς"

Μπορεί να μας περιορίζουν από παντού αλλά καμιά φορά και οι φύλακες παγιδεύονται στα τείχη που χτίζουν και αυτό βγάζει πολύ γέλιο.
Το τελευταίο παράδειγμα είναι ο υπαρχιφύλαξ του μνημονίου άνανδρος λοβέρδος γνωστός και ως αντρέ στου καλλιτεχνικούς κύκλους του ΔΟΛιου μέγκα.
Ο λοβέρδος λοιπόν νιώθει εδώ και καιρό μια ασφυξία κατα τη διάρκεια των συζητήσεων στο υπνουργικό συμβούλιο για το νέο μνημόνιο (Το ετήσιο από τον επίσημο θάνατο της ελληνικής οικονομίας). Η ασφυξία προέρχεται από το συνδυασμό της αδιαφορίας των συναδέλφων του και των πορδών του προϊσταμένου του βαρρέλη μπενιζέλου
Βγήκε λοιπόν στα Μη Μιλάς Ελεύθερα και τα έχωσε στο πασωκ για ατολμία στήριξης και απείλησε με παραίτηση. Ομολογουμένως η απειλή είναι χοντρή γιατί έτσι δε θα προλάβουμε να τους ρίξουμε εμείς αλλά ας προσέχαμε και ας προσπαθούσαμε περισσότερο
Ο αντρέ έχει διαρκώς το φόβο της απόρριψης γι αυτό και θέλει να ακούει από τους συναδέλφους του πως τον στηρίζουν. Όλα ξεκίνησαν από τα νεανικά του χρόνια που ήθελε να γίνει φωτομοντέλο αλλά με τέτοια κακιασμένη μούρη η μόνη φωτογράφιση που έκανε ποτέ ήταν για παπούτσια. Έτσι αποφάσισε να γίνει συνταγματολόγος για να λέει ωραίες παρλαπίπες αλλά κι εκεί η πρώτη θέση ήταν πιασμένη από τον βαρρέλη τον μπενιζέλο. Κόλλησε λοιπόν στο μπενιζέλο μπας και του πάρει τη δουλειά στο πασωκ (το πασώκ είχε αδυναμία στους συνταγματολόγους από την εποχή του Δημήτρη Τσάτσου, τώρα έχει τους τσάτσους) και βαρρέλης τον έκανε δεξί του χέρι, την πιο σημαντική του θέση μετά το έντερο. Έτσι ο αντρέ έχει μια διαρκή ανάγκη για αναγνώριση που του την παρέχει μόνο η αννούλα μαργαριτοπούλου της παραπαιδείας

Το καλύτερο που έμαθα σήμερα είναι η συνάντηση δυο μεγάλων αγαπών μου. Της δημο-γραφικής αριστεράς και του πάσχοντα μακιαβέλι της καθημερινής. Ο δεύτερος θα ηγηθεί του ψηφοδελτίου της πρώτης στις εκλογές της εσηέα με φιλοδοξία να ξεπεράσει τον πάνο σούργελο σε ρουφιανιά και τσατσιλίκια. Πάντως ο πάσχων δε θα μπορούσε να βρει καλύτερο κόμμα. Το μίσος του για τα κινήματα, την αριστερά, τους ανθρώπους που αντιστέκονται, για όσους περπατούν και σκέφτονται αντί να σέρνονται και να ψελλίζουν έχει εδώ και κάνα χρόνο την πολιτική του έκφραση. Η δημο-γραφική αριστερά είναι τόσο αριστερή όσο σοσιαλιστής ήταν ο μουσολίνι κι όσο προοδευτικός είναι ο πάσχων. το μόνο που με στεναχωρεί είναι αν υπάρχει μια θέση στο κόμμα και για τον πρετ-εντέρι

~ΤΕΛΟΣ~

Ο Θανάσης Βέγγος γράφουν όλοι πως ήταν αυτοδίδακτος. Κι όμως σπούδασε στην μοναδική Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών που ανέδειξε αυτός ο τόπος: Τη Μακρόνησο. Έναν τόπο που δίδαξαν πραγματικοί γίγαντες: Ρίτσος, Κούνδουρος, Κατράκης, Λουντέμης, Θεοδωράκης, χιλιάδες άνθρωποι διαλεγμένοι, ένας κι ένας. 

΄Ενας από αυτούς κι ο Θανάσσης Βέγγος που αποφοίτησε σήμερα από τη ζωή με άριστα. 

Την Αξιοπρέπειά του να έχουμε.

Η δουλειά δεν είναι ντροπή...

...είναι βίτσιο!

Μέρες που είναι (μεταπασχαλινής ζυγίσεως) θυμήθηκα την επί του λόφου ομιλία του Ιησού και το βασικότερο διδαγμά της: Η δουλειά είναι αμαρτία, ο θεός φροντίζει να υπάρχει τροφή παντού και θα έπρεπε να ζούμε ευτυχισμένοι τραγουδώντας σαν τα πουλιά που δεν κάνουν καμία δουλειά. Κάποτε πίστευα ότι στη χώρα μας πλησιάζαμε στον κομμουνιστικό παράδεισο. Δούλευα λίγο και πληρωνόμουν για αυτό καλά, μου έφτανε ο μισθός και περίσσευε και ένα ποσό ως αποζημίωση για την οδύνη της εργασίας, ενώ είχα φίλους όπως τον Κωστή,  που πληρώνονταν καλύτερα από μένα αλλά δουλεύοντας υπερβολικά αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα γιατί ο Κωστής είναι εργασιομανής, οπότε και ευχαριστιόταν που δούλευε και ανταμειβόταν. Έτσι οι δυο μας είχαμε φτάσει "στο ο καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του" την πιο στέρεα βάση για μια μεγάλη φιλία και την ουτοπική κοινωνία! Κι ύστερα ήρθε το μνημόνιο για να ανατρέψει τις ισορροπίες. Εγώ να δουλεύω σταθερά λίγο αλλά να πληρώνομαι λιγότερο κι ο Κωστής να δουλεύει περισσότερο για τα ίδια χρήματα. Κι έτσι για μένα δεν υπάρχει η ανταποδοτικότητα του μισθού για τον Κωστή δεν υπάρχει καν ο χρόνος να σκεφτεί αν η δουλειά του του αρέσει.
Εδώ πρέπει να πω πως ο Κωστής κάνει μια άκρως ενδιαφέρουσα δουλειά κι εξαιρείται από τον γενικό θεώρημα που έχω καταλήξει:
"Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ"
Αν βρεθείτε μια μέρα σε μια καφετέρια, προσέξτε λίγο αυτούς που μιλούν για τη δουλειά τους δυνατά για να τους ακούν οι άλλοι. Θα διαπιστώσετε ότι μιλούν με τεχνικούς όρους για να ακούγονται βαρυσήμαντοι, μιλάν ως στελέχη της επιχείρησης στην οποία δουλεύουν. Στην πραγματικότητα μπορεί να είναι γραφιάδες μιας υπηρεσίας και οι τεχνικοί όροι να αφορούν την αρίθμηση μιας πρωτοκόλλησης. Δεν είναι ντροπή να κάνεις οποιαδήποτε δουλειά για να ζήσεις (εκτός του μπάτσου, του ρουφιάνου και του νταβατζή που λέει κι ο Τζιμάκος και του βουλευτή που τα συνδυάζει και τα τρία). Ντροπή είναι να μην κάνεις τίποτα άλλο στη ζωή σου. Όσοι γνωστοί μου (εγώ δεν κάνω τέτοιους φίλους) ανήκουν στην πιο πάνω κατηγορία κρύβουν την τεμπελιά τους για ζωή πίσω από μια ακατάσχετη φλυαρία για το γραφείο και το πως διεκπεραιώνουν το α' έγγραφο και πως σφραγίζουν το β' φάκελο. Είναι κι αυτό μια λύση να εξυψώνεις τον εργασιακό σου συμβιβασμό για να καλύψεις το μίσος που νιώθεις τον άνθρωπο που μοιράζεσαι την υπόλοιπη ζωή σου, το συμμαθητή που συναντάς στο δρόμο και σου χαμογελάει, για το γείτονα που παίζει με τα παιδιά του ενώ εσύ θες να κοιμηθείς, για τους νεαρούς που κάνουν πάρτι στο ισόγειο, "οι τεμπέληδες που τρώνε τα λεφτά των γονιών τους". Η αγάπη για τις αλυσίδες είναι ο καλύτερος τρόπος να μην απορείς πως σήμερα που έχει προχωρήσει τόσο η τεχνολογία αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε περισσότερο για λιγότερα ενώ η ανέχεια και η πείνα εξαπλώνονται, ο καλύτερος τρόπος να αγνοείς ποιον συμφέρει η εργασία σου, που συσσωρεύεται η παραγωγή σου.
Ταυτόχρονα οι κοινωνία προοδεύει ολοταχώς προς τα πίσω. Η τεχνολογική πρόοδος φέρνει μεγάλα κέρδη για λίγους, υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, τοξικά ομόλογα, χρηματιστηριακές τσιχλόφουσκες και πολλές άλλες ανοησίες και ταυτόχρονα μία λύσσα σε όσους έχουν τη μανία να συλλέγουν κεφάλαια αντί για γραμματόσημα (ποτέ δεν κατάλαβα τη χαρά κανενός εκ των δύο χόμπι) να περιορίσουν τα λειτουργικά τους έξοδα (αυτοί είμαστε εμείς), να περιφρουρηθούν από στρατιές εξωτερικού τύπου (στρατός) και εσωτερικού (ματ, διας, οπκε, εκαμ, ζήτα, δέλτα, έβγα κλπ) στελνοντας σε εμάς πάλι το λογαριασμό.
Όταν πριν κάποια χρόνια διάβασα το "Δικαίωμα στην Τεμπελιά" του Πολ Λαφάργκ μου φάνηκαν όσα έγραφε φοβερά αυτονόητα σε σημείο να πλήττω και να το τελειώνω μετά από πολλές συνέχειες για λόγους αρχής. 'Εχω ωστόσο μια βασική διαφωνία στον τίτλο: Οι αρνητές της δουλειάς ΔΕΝ είναι τεμπέληδες!
Όλα αυτά περνάνε μέσα από την Αποανάπτυξη που για πολλούς είναι η απάντηση στη σημερινή κρίση. Γι αυτό την άλλη Τρίτη θα πάω στο Πολυτεχνείο να ακούσω το σύντροφο Latouche που τα αναπτύσει καλύτερα. Αν θέλετε κι εσείς να πάρετε μια ιδέα περάστε από το Πολυτεχνείο, στο αμφιθέατρο ΜΑΧ στις 7μμ, την άλλη Τρίτη 10 του Μάη και μην περιμένετε από μένα να γράψω αναλύσεις. Έχω τόσα πολλά να κάνω που δε προλαβαίνω ούτε να δουλέψω!

Υ.Γ.: Κι επειδή την Τρίτη θα ασκήσουμε το πνεύμα, την Κυριακή 8/5 θα ασκήσουμε το σώμα στην πανελλαδική ποδηλατοπορεία

Υ.Γ.2: Η εικονογράφηση του παραπάνω κειμένου θα ήθελα να είναι το ποστ της salamandrail. Ταξιδιάρικο και Ονειρικό ως συνήθως.

Τον παρέσυρε το ρέμα, μανα μου ας μην είναι ψέμα

Σύμφωνα με διάφορα μουμουέ σκάφος του λιμενικού ψάρεψε τον GAP και το κανό του ανοιχτά της Ύδρας όταν παρουσιάστηκε βλάβη.
H πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο GAP, πιστός αναγνώστης μου γαρ, αποφάσισε να δραπετεύσει με το κανό του πριν έρθουν ξανά οι προϊστάμενοι του δουνουτού κι αναδυθεί το φιάσκο για μια ακόμα φορά. Καθώς ωστόσο την κοπανούσε παρουσιάστηκε βλάβη. Βεβαια τα κανό όλοι ξέρουμε ότι είναι αβύθιστα και δεν μπορούν να παρουσιάσουν μηχανικές βλάβες γιατί απλά δεν έχουν μηχανικά μέρη. Για να κάνεις κανό δεν θέλει καμιά εξαιρετική ευφυΐα. Αν σπρώξεις το κουπί μες το νερό προς τα πίσω πας μπροστά, αν το σπρώξεις μπροστά πας πίσω κι αυτό είναι όλο. Ε, για τον άνθρωπο που κυβερνά αυτόν τον τόπο δεν είναι τόσο εύκολο.
Ο GAP ξανοίχτηκε με την ελπίδα να την κάνει από τη χώρα αλλά δεν ήθελε και να χαθεί μεσοπέλαγα γι αυτό πήγαινε παράλληλα με τη στεριά με αποτελεσμα να κάνει το γύρω της Ύδρας δύο φορές. Ο ίδιος βέβαια πίστευε ότι σε λίγο φτάνει Τουρκία όταν παρουσιάστηκε η βλάβη που προαναφέραμε. Για την ακρίβεια ο GAP άκουσε έναν περίεργο φόρυβο, έσκυψε να δει αν βγήκε η αλυσίδα κι έπεσε στο νερό ενώ το κανό αναποδογύρισε. "Βάλω, δε βάλω χέρι, πέφτω" σκέφτηκε κι έπειτα του 'πεσε το κουπί στο κεφάλι. Τότε ήπιε νερό και λιποθύμισε.
Τον βρήκε αρχικά ένας πιτσιρικάς με ένα στρώμα και τον τράβηξε προς την ακτή αλλά ο πατέρας του όταν είδε τί έφερνε ο γιος του έδωσε στο μικρό ένα χαστούκι και ξανάσπρωξε το στρώμα στη θάλασσα. Στην συνέχεια τον μαζέψανε δύο ψαράδες αλλά αφού το σκέφτηκαν ψύχραιμα τον ξαναπέταξαν στη θάλασσα μπας και σωθεί η πατρίδα.
Τελικά πέρασε το λιμενικό που στο μεταξύ είχε βρει το κανό και είχε ειδοποιείσει ότι βρέθηκε σκάφος εγκαταλελειμένο, πιθανόν από λαθρομετανάστες. "Βρήκαμε έναν απ' αυτούς τους κοπρίτες" είπε ο νερόμπατσος που τον ανέβαζε στο σκάφος και του έριξε μια κλωτσιά στο κεφάλι σύμφωνα με το πρωτόκολλο του σώματος.
Με την κλωτσιά ο GAP συνήλθε άνοιξε τα μάτια του κι ο λιμενόμπατσος που έριξε την κλωτσιά κατάλαβε το λάθος του: "Ρε μαλάκες, ο παπαδάκης του αντέννα είναι!"

(Η θάλασσα μέσα του!)

Ο Νίκος κούνησε το μαντήλι του

Περνώντας την εφηβεία μου στα Γιάννενα ο Νίκος Παπάζογλου ήταν ο τραγουδιστής με το μαντήλι που άρεσε στα κορίτσια για τον "Αυγουστο". Στην παρέα μας των άγαρμπων αγοριών με τα λερωμένα ρούχα, την μπάλα του μπάσκετ και την προσποιητή ανδρίλα ήταν φαινομενικά αδιάφορος και ενδόμυχα αντιπαθής. Όταν τον είδα φοιτητής πια στο Λυκαβηττό ή στο Βύρωνα (ή και στα δύο το πιθανότερο) ανακάλυψα κάτι βαθύτερο που κρύβονταν πίσω από τα λικνιζόμενα κοριτσίστικα σώματα. Το τραγούδι ενός μοναδικού-και όχι μοναχικού ανθρώπου-που μίλαγε για τον έρωτα, τη μοναξιά, την ατομική αναζήτηση, με τρόπο λαϊκό αλλά όχι ευτελή, έντεχνο αλλά όχι τεχνητό. 
Πάντα σκεφτόμουν την αλληγορία που εκφράζει το μπαγλαμαδάκι, το πιο λαϊκό του ίσως τραγούδι που δημιουργεί την εικόνα ενός άνδρα, θλιμμένου, μόνου ανάμεσα σε άλλους μόνους σε κάποιο κουτούκι ή και σκυλάδικο να ακούει τη βαριά πενιά και γύρω "κανείς δεν τραγουδά, κανένας δε χωρεύει" και στην πραγματικότητα μπροστά από την σκηνή του Τραγουδιστή με το μαντήλι να κυματίζουν τα νεανικά κορμιά και να βραχνιάζουν οι λάρυγγες.
Δεν έχω ιδιαίτερες μουσικές γνώσεις αλλά αν έπρεπε να δώσω έναν ιδιαίτερο χαρακτηρισμό στα τραγούδια του Νίκου σίγουρα θα τα ονόμαζα χειροποίητα. Σαν λαϊκά κεντήματα από τη μουσική, το στίχο και την ιδιαίτερη ερμηνεία ως την εγγραφή στο δικό του στούντιο.
Ο Νίκος Παπάζογλου σα γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης δε ζήτησε αναγνώριση προσωπική αλλά χώρο για να εξαπλωθεί η τέχνη του. Συνέβαλε ως παραγωγός και υποστηρικτής στις "Τρύπες" και το Σωκράτη Μάλαμα και ίσως και σε άλλους που δεν γνωρίζω. Το ίδιο έπραττε άλλωστε και ο φίλος του Μανώλης Ρασούλης.
Η εικόνα του που θυμάμαι πάντα είναι ένα καλοκαίρι στην Κω, νομίζω το 1993, λίγο μετά από συναυλία που έχει δώσει, στο λιμάνι, πάνω στο μικρό του ιστιοπλοϊκό να στέκεται μόνος, όρθιος δίπλα στο κατάρτι, στα σκοτεινά κοιτώντας με αφηρημένο βλέμμα τους περαστικούς. Ίσως σκάρωνε κάποιο τραγούδι.

Προπατορικό Ερώτημα

Τώρα σε χρόνους δύσκολους, στου δντ τη ρότα
που όλα μοιάζουν ζοφερά και τίποτα σαν πρώτα
Ίσως κάτι καλύτερο ν'αρχίσει να γεννιέται
και κάθε σου ερώτημα ευθύς να απαντιέται

Ξεκίνα από τα βασικά "πως έγινε το χρέος"
και πέρνα στα πιο δύσκολα "που κρύβεται ο θέος"
Γιατί τώρα που χύθηκαν παντού άπλετα φώτα
γίνανε όλα φανερά και τούτο πρώτα-πρώτα:
Η κότα έκανε τ' αυγό και ο βουλευτής την κότα!

    Υ.Γ.: καλό πάσχα, κι ο μπλόγκερ θέλει ξεκούραση, πόσο μάλλον εγώ, σας φιλώ!